Πριν από δεκαπέντε ημέρες περίπου έρχεται η Κωνσταντίνα και μου λέει!!!! Μπαμπά φεύγουμε!!! Δηλαδή; Τι εννοείς; Πάμε στην Σαντορίνη!!! Ποια τράπεζα θέλεις να κλέψω; Μπαμπά έπιασα δουλειά!! Που παιδί μου ; Στην Σαντορίνη!!! Όπα αλλάζει το θέμα. Αφού μου εξήγησε περί τίνος πρόκειται, ότι είναι πάνω στο αντικείμενο της (παιδαγωγικά), έβγαλε εισιτήρια, ετοιμάσαμε βαλίτσες και όλα τα σχετικά. Στην Σαντορίνη δεν είχα πάει ποτέ. Πώς να πάω άλλωστε; Απ ‘έξω είχα περάσει αρκετές φορές. Όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το νησί με τα ολόλευκα σπίτια στο χείλος του γκρεμού ένοιωσα περίεργα. Έχω πάει σχεδόν στα περισσότερα νησιά της Ελλάδος. Όλα τα νησιά εχουν κάτι διαφορετικό, κατι το ιδιετερο, να σου δώσουν. Στην Σαντορίνη αυτό που ένοιωσα αμέσως όταν την αντίκρισα ηταν ένα συναισθηματικό τράβηγμα, λες και το πανάρχαιο ηφαίστειο μου τραβούσε την ψυχή μου, με καλούσε, μου έλεγε έλα εδώ, είναι ο τόπος σου, εδώ είναι η ψυχή σου. Ναι το χαρακτηριστικό του νησιού είναι ότι έλκει , καλεί, ...