Syneidisiostalamata

  Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εφημερίδες και στα περιοδικά έχουμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε κυρίως δυσάρεστες καταστάσεις που είτε θέλουμε είτε όχι επηρεάζουν αρνητικά την συνείδηση την δικά μας αλλα ακόμη χειρότερα την συνείδηση των παιδιών μας . Όμως γύρω μας καθημερινά διαδραματίζονται και πράξεις ανθρωπιάς που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Μια τέτοια πράξη ανθρωπιάς διαδραματίζεται καθημερινά στο καφενείο Καφέ-Ουζερί Η Νιάλα Ο Αντρέας είναι ένας άνθρωπος πομπώδης και χωρατατζής ο οποίος είναι ένας από τους τακτικότερους πελάτες του καφενείου. Ο Αντρέας λοιπόν έ χει έναν φίλο με κινητικά προβλήματα τον Μπάρμπα Γιάννη. Ο Αντρέας κάθε πρωί διαλέγει πάντα ένα τραπέζι που ανάλογα με τον καιρό θα βολεύει τον φίλο του. Κάποια στιγμή η κόρη του Μπάρμπα Γιάννη θα φέρει τον πατέρα της με το αυτοκίνητο, ο Αντρέας θα βγει έξω θα πάρει τον φίλο του από το αυτοκίνητο και θα τον οδηγήσει στο τραπέζι τους. Θα πιουν τον καφέ τους άλλοτε μόνοι τους...

  Ανήκουμε στην δύση. Αυτός ο διεθνής, αόριστος, κοινωνικοπολιτικός προσδιορισμός, προσωπικά μου κάθετε στον σβέρκο και μου δημιουργεί πολλές σκέψεις, ερωτήματα και αμφιβολίες . Πολλές φορές για να λύσω τις απορίες μου αναγκάστηκα να τρέξω στην χιλιόχρονη ιστορία της πατρίδος μας. Ας δούμε πως βλέπει την Ελλάδα η Ανατολή. Για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, μέχρι το Αφγανιστάν ,την Ινδία και την Ρωσία ακόμη, η Ελλάδα είναι ο Μέγας Αλέξανδρος , είναι ο Ρωμιός, ο φυσικός απόγονος της Ανατολικής Βυζαντινής αυτοκρατορίας, είναι η Αλεξάνδρεια ,είναι η σοφία και η φιλοσοφία. Εκεί ο Ελληνικός πολιτισμός αντιπροσωπεύει την ανδρεία και τον πολιτισμό. Μας θαυμάζουν και μας αγαπούν, μπορεί κάποιες φορές στο παρελθόν να ήρθαμε σε πολεμική αναμέτρηση μαζί τους, αλλά θα μας λογάριαζαν σαν ανδρείους, άξιους αντίπαλους και ήταν τιμή τους να αναμετρήθηκαν μαζί μας . Υπάρχουν χώρες που μόνο η ελληνική καταγωγή κάποιου είναι ικανή να σου ανοίξουν όλες οι πόρτες. Στην δύση τα πράγματα είναι τελείως δια...

  Ο Ταττάς. Ψάχνοντας τις αναμνήσεις μου θυμήθηκα ότι όταν ήμασταν ακόμη μικρά (τέσσερα αδέλφια), η γιαγιά μας, βέρα Σαρακατσάνα (Αλέξω Γκουτζούνη) μας είχε επιβάλει να αποκαλούμε τον πατέρα μας Ταττά. Αυτή επιβολή της γιαγιάς μας, είχε σαν αποτέλεσμα να έχουμε γίνει ο περίγελος του μαχαλά και όχι μόνο, επειδή ήμασταν η μόνη οικογένεια που χρησιμοποιούσαμε αυτή την λέξη. Με την παρέμβαση της μητέρας μας, κάποια στιγμή σταματήσαμε την συγκεκριμένη προσφώνηση. Βεβαία τον πατέρα μας δεν τον αποκαλέσαμε ποτέ μπαμπά, όπως τα περισσότερα παιδιά της εποχής μας, αλλά πατέρα και την μητέρα μας μάνα και όχι μαμά. Αυτή η λέξη όμως (Ταττά) ίσως λόγο της επιμονής της γιαγιάς μου, έμεινε σαν αίνιγμα στην συνείδηση μου και πάντα έψαχνα να βρω την προέλευση της και την ετοιμολογίας της. Πάντα ρωτούσα αλλά ποτέ δεν έβρισκα απάντηση. Σε μια συζήτηση που είχαμε κάποτε με τον αείμνηστο δάσκαλο Γιάννη Μακρή μου είχε πει ότι και στην δική τους οικογένεια αποκαλούσαν τον πατέρα τους Ταττά αλλά δεν γνώρ...