Πρωινοί στοχασμοί.

Μηλίτσα που 'σαι στο γκρεμό με μήλα φορτωμένη,

τα μήλα σου λιμπίζομαι, μα το γρεμό φοβούμαι.

- Σαν τον φοβάσαι το γκρεμό, έλα απ' το μονοπάτι,

να σου χαρήσω τα γλυκά και μυρωδατα μήλα.

Σήμερα ξύπνησα με αυτό το υπέροχο αλλα ξεχασμένο για εμένα ποίημα των παιδικών μας χρόνων.

Τι να θέλει άραγε να πει ο ποιητής, αλλα και από τι να με προειδοποιήσει το υποσυνείδητο;

Η εξήγηση οπωσδήποτε έχει να κάνει με την έννοια που έχω εγώ για το μήλο. Και την μηλιά. Την έννοια που έχει η δική μου συνείδηση πανω στο μήλο και στην μηλιά.

Μήλο, ο απαγορευμένος καρπός. Ο καθένας έχει την δική του αντίληψη σχετικά με το Απαγορευμένο.

Για μένα το μήλο πάντα συμβόλιζε την Γνώση, ιδικά την απόκρυφη γνώση, την διωκόμενη, την απαγορευμένη αυτή που είναι κρυμμένη κάπου βαθειά και θέλει προσπάθεια και αγώνα για να την αποκτήσεις. Η μηλιά είναι στον γκρεμό, τα μήλα της όμορφα αλλά απρόσιτα, όμως αξίζουν τον λόγο για να βρεις τον τρόπο για να τα γευτείς.

-Αν το φοβάσαι τον γκρεμό έλα από το μονοπάτι. Επομένως υπάρχει τρόπος, να παω στην "μηλιά". Κάποιοι πριν από εμένα είχαν φτάσει εκει που πρέπει να πάω είχαν γευτεί τα "μήλα" και είχαν μάλιστα φτιάξει και μονοπάτι, επομένως υπάρχει και η λύση.

Το θέμα είναι να βρω το μονοπάτι για να φτάσω στα "μήλα".

Οψόμεθα.