Η μάχη της Λυγαριάς.

 `Ο Ιερολοχίτης Στράτος Παλιατσάρας

H καταγωγή του είναι από την Κεφαλονιά αλλα είχε γεννηθεί στον Πύργο (Λέτρινα) στις 13-4- 1916 .
Προπάππους του ηταν ο Γεώργιος Ποταμιάνος, πειρατής και κουρσάρος. Ο Γεώργιος Ποταμιάνος υπηρέτησε κάτω από την σημαία της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας. Ως οικογένεια είχαν δικά τους καράβια και με την άδεια της Βενετίας κούρσευαν όσα Αγαρηνά πλοία έπεφταν στην πλώρη τους. Απεβίωσε στην Κεφαλονιά το έτος 1752.   Ο τάφος του βρίσκεται στην Αγία Ευφημία- Πύλαρο στην Κεφαλονιά.
Γιός του Γεωργίου Ποταμιάνου ηταν ο Κωνσταντής ή Παναγής Ποταμιάνος ή Παλιατσάρας. Ο Παναγής ή Κωνσταντής ηταν αυτός που άλλαξε το άνομα της οικογένειας από Ποταμιάνος σε Παλιατσάρας. Η ετυμολογία του ονόματος έχει πολλές πηγές.  Εικάζεται ότι η οικογένεια έχει μακρινή καταγωγή από την Θεσσαλία. Στην  Βλάχικη γλώσσα και στην τοπική Θεσσαλική διάλεκτο η λέξη tsara (-Τσάρας- Τσιάρας) σημαίνει γη- χώμα. Ίσως με το Παλιατσάρας να θέλει η οικογένεια να δηλώσει την παλιά της καταγωγή, τα παλιά πατρικά χώματα της Θεσσαλίας.
Ίσως όμως η ετυμολογία του ονόματος να προέρχεται από κάποιο είδος σκάφους με την ονομασία Παλιά ή το σκάφος με τα κατάρτια του Τσάρα (η Παλιά του Τσάρα). Υπάρχει άλλη μια εκδοχή που μου την ανέφερε μέλος της οικογενείας. Λένε ότι είχαν τόσα πολλά λεφτά που τα ζύγιζαν με την Παλάντζα- Παλαντζάρας –Παλιατσάρας. Ο Παναγής ή Κωνσταντής ηταν ιδιοκτήτης και πλοίαρχος μεγάλου εμπορικού σκάφους όπως ο πατέρας του.  Ήταν και αυτός πειρατής με άδεια της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. 
Πέθανε στο Κατάκολο το  1815 από δηλητηρίαση. Στο Δημαρχείο του Πύργου υπάρχει η γνωμάτευση του Ιατρού Αυγερινού στην Ιταλική γλώσσα. Ετάφη στο ύψωμα του Κατάκολου κοντά στο Ηφαίστειο και στο Ενετικό Φρούριο. Γιός του ηταν ο Μηνάς Παλιατσάρας, υπηρέτησε ως Υπολοχαγός Πεζικού (Lieutenant-infantri) εις το Αγγλικό Επτανησιακό Τάγμα της Light Fusilliers (Τυφεκιοφόρος). Αντέδρασε στην Ένωση της Επτανήσου και στερήθηκε τη σύνταξη από την Ελληνική Κυβέρνηση και  δολοφονήθηκε το 1885 ως ανθενωτικός. Ο τάφος του βρίσκεται στην Κεφαλονιά-Ποταμιανάτα, Αγία Ευφημία- Πύλαρο. Ηταν παντρεμένος με την Ρεγγίνα Ντε Βάρη (πιθανόν Ιταλίδα)  η οποία πέθανε το 1910.  Με την οικογένεια του έμενε στην Αγία Ευφημία της Κεφαλονιάς.  Μετά την δολοφονία του η γυναίκα του εγκατέλειψε το σπίτι τους και την περιουσία τους στην Αγία Ευφημία και νύχτα πέρασε απέναντι στο Κατάκολο.
Είχαν πέντε παιδιά. Την Πολυξένη, τον Γεράσιμο που πέθανε το 1919, τον Ιωάννη που πέθανε το 1947, τον Αγαμέμνονα που ηταν πατέρας του Στράτου Παλιατσάρα και τον Αναστάσιο.  

Ο Αγαμέμνων Παλιατσάρας ήρθε στον Πύργο το 1855 σε ηλικία οκτώ ετών με την μητέρα του Ρεγγίνα. Το 1909 παντρεύτηκε την  νεότατη Βασιλική Ηρακλέους Νταϊροπούλου. Η Βασιλική Νταϊροπούλου στα είκοσι της είχε τέσσερα παιδιά. Την Αγγελική, τον Άγγελο, την Αρετή και τον Ευστράτιο.
Το σπίτι του Αγαμέμνονα Παλιατσάρα και της Βασιλικής Νταιροπούλου που ήταν φτιαγμένο από Ιταλούς τεχνίτες  πιθανόν ηταν κοντά στον Άγιο Αθανάσιο. Ηταν ένα πανέμορφο διώροφο με φαρδιές σκάλες δεξιά και αριστερά που κατέληγαν σε πολλά μεγάλα δωμάτια, στο σαλόνι δε υπήρχε μια τεράστια αγιογραφία του Αγίου Γερασίμου.  Γύρω από το σπίτι υπήρχε ένα μεγάλος πανέμορφος κήπος.  Μετά τον πόλεμο ο Αγαμέμνων Παλιατσάρας και η γυναίκα του έφυγαν για την Αθήνα και το σπίτι τους μετατράπηκε σε κλινική. 

Ο Αγαμέμνων Παλιατσάρας πέθανε στο σπίτι τους στην Εκάλη το 1954. Ο τάφος του βρίσκονταν στον Πύργο Ηλείας στα υπόγεια της επεκταθείσας τότε εκκλησίας του Νεκροταφείου Πύργου Ηλείας. Κάποια στιγμή λόγο λάθους εκτίμησης των έργων για την δημιουργία μιας καινούργιας εκκλησίας οι δυο τάφοι καταστράφηκαν και δεν υπάρχουν πια. Τα σημεία που υπήρχαν οι δυο τάφοι βρίσκονται κάτω από το δάπεδο της εκκλησίας.
Η Βασιλική Νταιροπούλου ηταν πολύ εύπορη. Θεωρούνταν μια από τις πιο όμορφες κόρες της εποχής της. Ηταν κομψή, όμορφη, ξανθιά με κάστανα μάτια.  Ηταν κόρη του Καλαβρυτινού Ηρακλή Νταιροπούλου ο οποίος ηταν μεγάλος βιομήχανος και έμπορος αλεύρων της εποχής του. Είχε εργοστάσιο  στον Πύργο και πουλούσε αλεύρι και ζυμαρικά ΗΡΝΤΑ σε όλη την Πελοπόννησο και όχι μόνο.
Κατά την συνήθεια εκείνης της εποχής το όνομα της Βασιλικής ηταν γραμμένο σε συγκεκριμένο στασίδι της εκκλησιάς.
Η οικογένεια διακατείχετο από αυστηρές χριστιανικές αρχές και σαν οικογένεια ευλαβείτο ιδιαίτερα το Άγιο Γεράσιμο. Στην μνήμη του συμμετείχαν στο μεγάλο πανηγύρι που γίνονταν και συμμετείχε ανελλιπώς όλη η οικογένεια.

Ο Στράτος Παλιατσάρας είχε μια ιδιαίτερη σχέση με την μητέρα του. Μετά την κατάρρευση του μετώπου στην Μακεδονία και την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα αποφάσισε να φύγει κρυφά για την Βόρεια Αφρική. Η μητέρα του ηταν ο μόνος άνθρωπος που εμπιστεύτηκε την απόφαση του. Εκείνη μόλις ο γιος της, της ανακοινώσε την απόφαση του χωρίς δεύτερη σκέψη του είπε:
Να πας!!!! 
Η Βασιλική Νταιρόπουλου πέθανε το 1950 σε ηλικία 49 ετών στην Εκάλη στο σπίτι του νιόπαντρου ζευγαριού που την φιλοξενούσε. Ο τάφος της όπως και του συζύγου της ευρίσκεται στον Πύργο Ηλείας στα υπόγεια της αποκτηθείσας εκκλησίας του Νεκροταφείου Πύργου Ηλείας.
Φαίνεται ότι η προτροπή του παππού του Στράτου Παλιατσάρα, Ηρακλή Νταιρόπουλου έπαιξε μεγάλο ρόλο στην επαγγελματική του κατεύθυνση. Ο παππούς του όταν ακόμη ηταν παιδί τον συμβούλευε : Στράτο όταν μεγαλώσεις να γίνεις σπαθάτος.  Ο πεντάχρονος τότε Στράτος μετά την συμβουλή του παππού του με μια λόγχη  χάραξε σε μια αψίδα στο πατρικό του σπίτι το εξής: «Στράτος Παλιατσάρας Ναύαρχος».  Μεγαλώνοντας και προσπαθώντας να κάνει το παιδικό του όνειρο πραγματικότητα έδωσε εξετάσεις στην σχολή Ναυτικών Δοκίμων για να γίνει αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.  Όμως λόγω  μυωπίας δεν μπόρεσε να γίνει εισακτέος στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Ο Ευστράτιος Παλιατσάρας το 1933 εισήχθη  στην Νομική σχολή του πανεπιστήμιου των Αθηνών με απώτερο στόχο να ακολουθήσει  την καριέρα του πρέσβεως στο διπλωματικό σώμα .

Όμως ο απρόσμενος πόλεμος τον έκανε να καταταγεί στο πυροβολικό ως έφεδρος αξιωματικός. Μετά  την αποφοίτηση του το 1938 κατετάγει  στην σχολή πυροβολικού της Χαλκίδας . Όταν αποφοίτησε  το 1938-39  τοποθετήθηκε στην 9η Μεραρχία πυροβολικού του ΙΧ Συντάγματος  Κοζάνης. Από εκεί και έπειτα  θεώρησε καθήκον του να υπηρετήσει την πατρίδα του πλέον ως στρατιωτικός.
Πολέμησε στην Αλβανία από την πρώτη ημέρα του πολέμου μέχρι την τελευταία (16 Απριλίου 1941) σαν Υπολοχαγός της 4ης πυροβολαρχίας του 9ου Συντάγματος .
Στην Ιεροπηγή πήρε το βάπτισμα του πυρός. Από τις 5.30 το πρωί έως τις 09.00 με τον λόχο του απέκρουσαν μια τεράστια ιταλική επίθεση.
Επίσης υπηρέτησε σαν Διοικητής του 1ου ουλαμού της Πυροβολαρχίας και αξιωματικός βολής της Πυροβολαρχίας στην θέση Αλεβίτσας -Ιεροπηγής. 

Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο έλαβε μέρος στις παρακάτω μάχες; Στην περιοχή του Γράμμου στο φυλάκιο Φούσα. 

Στην μάχη του Μπαταρού και Αλεβίτσας.
Υψοείκτου 1878, Μοράβα. 

Μητσάνης.

Ύψωμα 1000

Μόλαση 

Απόκρουση Ιταλικής επιθέσεως στην θέση Σελιανή.
Σε ιδιόχειρη σημείωση έγραψε με ιδιαίτερο τόνο για την προσφορά των γυναικών στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, αλλα και για την προσφορά των γυναικών, όλων των κοινωνικών τάξεων της Ηπείρου: Το 1940 ηταν διαφορετικό από απόψεως ψυχολογίας με την σημερινή εποχή. Τον τόνο τον έδιναν οι γυναίκες της  εποχής και όλοι γνωρίζουμε την ηρωική συμπεριφορά των γυναικών της Πίνδου, οι οποίες λέγω της αραιής διάταξης του Στρατού Προκάλυψης έσπευσαν να βοηθήσουν μεταφέροντας στους ώμους των πυρομαχικά. Αλλα και στις πόλεις οι Γυναίκες όλων των κοινωνικών τάξεων έσπευσαν να καταταγούν ως αδελφές Νοσοκόμες , «Λευκοί Άγγελοι» στα χειρουργεία εκστρατείας και δεν είναι ολίγες οι απώλειες από τον βομβαρδισμό των Ιταλών . Έτσι στο χειρουργείο των Ιωαννίνων που βομβαρδίστηκε  από τους Ιταλούς έπεσαν οι πρώτες εθελόντριες μεταξύ των οποίων η Ελένη Χατζηγιάννη, της όποιας και η προτομή ευρίσκεται εις την Πλατεία του Επαρχείου της Πόλεως Πύργου.   

Μέσα από την φωτιά του πολέμου της Αλβανίας αντιλαμβάνεται ότι αυτό που θα καθορίσει την πορεία του πολέμου δεν είναι ούτε οι στρατιώτες,  ούτε τα πυρομαχικά, ούτε τα αεροπλάνα,  αλλα το άλογο και το μουλάρι. Έλεγε χαρακτηριστικά «Ένα μουλάρι στον πόλεμο της Αλβανίας αντιστοιχούσε σε δέκα στρατιώτες. Η Πατρίδα χρωστά ένα γλυπτό μνημείο στο Ευγενικό ζώο που θυσιάστηκε  στην Αλβανία: Στο άλογο».  Αυτή η διαπίστωση τον έκανε να γράψει το παρακάτω αξιοσημείωτο μαχητικό απόσταγμα.    «Σπούδασα νομικά αλλά η αγάπη μου για το άλογο – ιππασία – και η συγκλονιστική εμπειρία της μάχης στον πόλεμο  μ’ έκανε στρατιωτικό.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου έφτασε με τον λόχο του συντεταγμένο στα Γιάννενα. Εκεί αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλον και ο καθένας πήρε τον δικό του δρόμο για να επιστρέψει στην πατρίδα του. Όμως πριν φτάσει στα Γιάννενα σαν ανάμνηση του πολέμου της Αλβανίας κράτησε το πέταλο από το μπροστινό πόδι του αλόγου του. Μετά τον πόλεμο έδωσε το πέταλο και το επιχρύσωσαν και το τοποθέτησε ανάμεσα στα μετάλλια και τα παράσημα που κέρδισε στον πόλεμο. 

Ο Στράτος Παλιατσάρας επέστρεψε στην Αθήνα με τα πόδια περπατώντας επί σχεδόν ένα μήνα.  Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα στην καφετέρια Ζώναρς οπού ηταν το στέκι όλων των Ελλήνων αξιωματικών συναντήθηκε με πολλούς αξιόλογους αξιωματικούς του μετώπου. Έτσι μαζί με άλλους επτά (τέσσερεις αξιωματικοί του Πυροβολικού και τέσσερεις αξιωματικοί του Ιππικού) δημιούργησαν μια ομάδα και έψαχναν να βρουν τρόπους για να πάνε στην Μέση Ανατολή για να συνεχίσουν τον πόλεμο.  Οι αξιωματικοί του Ιππικού ηταν ο Αντρέας Καλλίνσκης, ο Αντρέας Βάσσος, ο Γιώργος Σάρος, ο Κωνσταντίνος Σταθάτος. Οι τέσσερεις Αξιωματικοί του Πυροβολικού ηταν ο λοχαγός Διαμαντόπουλος, ο υπολοχαγός Θαλασσινός , ο υπολοχαγός Ζαγοριανάκος  και ο  υπολοχαγός Στράτος Παλιατσάρας. Επικεφαλής της ομάδος ηταν ο ίλαρχος Πέτρος Σταθάτος . Όμως επειδή εκείνες τις ημέρες πέθανε ο πεθερός του στρατηγός Πάλης και δεν μπορούσε να συμμετάσχει στις δραστηριότητες της ομάδος. Έτσι επικεφαλής της ομάδος ανέλαβε ο επίλαρχος Καλλίνσκης Αντρέας. Ο Στράτος Παλιατσάρας μαζί με τον ανθυπίλαρχο Βάσσο κατεβήκαν στην Καρβουνόσκαλα του Πειραιά για να βρουν μεταφορικό μέσο να πάνε στην Μέση Ανατολή. Εκεί βρήκαν ένα καπετάνιο μιας ψαρόβαρκας τον Καπετάν Σταμάτη που δέχτηκε να τους πάει στην Τουρκία. Σαν αντίτιμο οι οκτώ  αξιωματικοί του έδωσαν από ένα μισθό ο καθένας από αυτούς που είχαν πάρει στην Αλβανία και δεν τον είχαν χρησιμοποιήσει.  Οι επτά αξιωματικοί συγκεντρώθηκαν στο εξοχικό του Γιώργου Σάρου στο Πόρτο Ράφτη. Εκεί έμειναν για δυο με τρεις ημέρες. Στο Πόρτο Ράφτη συνεργάστηκαν με έναν υπαξιωματικό του Λιμενικού και δυο χωροφύλακες.
Την τρίτη νύχτα της παραμονής στο σπίτι ήρθε ο Καπεταν Σταμάτης και ξανοίχτηκαν στο πέλαγος.  Έτσι τον Αύγουστο του 41 παρά τις περιπολίες των Γερμανών στο Αιγαίο και στα νησιά έφυγαν από την Ελλάδα για  να συνεχίσουν τον πόλεμο στην μέση Ανατολή μέσω Τουρκίας. Κάποια στιγμή έφτασαν στον Κάβο Κόρακα της Τουρκίας και εκεί αποβιβάστηκαν. Επί δύο ημέρες περπατούν μέσα σε άγρια ρουμάνια προσπαθώντας να φτάσουν σε κάποια κατοικημένη περιοχή η να γίνουν αντιληπτοί από κάποιο Τούρκικο φυλάκιο. Στον Τσεσμέ έγιναν αντιληπτοί από ένα Τουρκικό φυλάκιο και συνελήφθηκαν. Στην συνέχεια αφού οι Τούρκοι στρατιώτες τους κατέκλεψαν, τους μετέφεραν σε ένα βρώμικο ξενοδοχείο στον Τσεσμέ. Εκεί μέσω του Ελληνικού προξενείου ένας πλωτάρχης με το όνομα Ρίζος και ένας αξιωματικός του Ιππικού με το όνομα Χρυσούλης τους έδωσαν κάποια χρήματα ( Τουρκικές Λίρες)για να μπορούν να κινούνται . Από εκεί  με την διαμεσολάβηση της  Intelligence Service  μεταφέρθηκαν στην Σμύρνη για μερικές ημέρες. Από εκεί τους μετέφεραν σε ένα άθλιο στρατόπεδο στην  κωμόπολη της Νίγδης της Τουρκίας. Μέσα στο στρατόπεδο της Νίγδης συναντήθηκαν ικανότατοι αξιωματικοί και από τα τρία όπλα. π.χ. Αεροπορία οι Κελαιδής, Κέλας, Χόνδρος, Μεταξάς, Καρακίτσος, ο Σοφούλης, ο Κωτσόνης, ο Φραγκογιάννης κλπ. Αξιωματικοί του Π.Ν. όπως ο Αλεξανδρής , Χατζηκωσταντής, κλπ.  Πολλοί αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς που ανάμεσα τους ξεχώριζε ο Ιωάννης Τσιγάντες.

Εκεί έμειναν σαν αιχμάλωτοι μέχρι τον Μάρτιο του 42. Μέσω  κάποιων πρακτόρων της Αγγλικής Ιντέλιτζεν Σέρβις – Intelligence Service πάλι  δωροδοκήσαν τους Τούρκους αξιωματικούς και  πολλοί Έλληνες Αλβανομάχοι κατάφεραν να δραπετεύσουν από το στρατόπεδο της Νίγδης και με το τραίνο έφτασαν στο Χαλέπι της Συρίας. Μόλις έφτασαν στο Χαλέπι κατευθείαν οδηγηθήκαν στο στρατόπεδο της 1ης ελληνικής ταξιαρχίας που ευρίσκονταν  μεταξύ Τελ Αβίβ και Χάιφας. Εκεί υπήρχαν τρία Τάγματα πεζικού, ένα
σύνταγμα Πυροβολικού, με διοικητή τον υποστράτηγο Μαραβέα που κάποια στιγμή αντικαταστάθηκε από τον Συνταγματάρχη Παυσανία Κατσότα. Μετά την παραλαβή της διοίκησης από τον Συνταγματάρχη Παυσανία Κατσότα οι Λοχαγοί Δημόπουλος , Καζακόπουλος,  Μάραντος  και Σιαπκαράς και οι υπολοχαγοί  Βαρδουλάκης, Ζαχαράκης, Κοστολέτος υπέβαλαν την παραίτηση τους.  Τότε ο συνταγματάρχης Παυσανίας Κατσότας σαν σκληρός διοικητής όπως ηταν κήρυξε την ταξιαρχία σε κατάσταση πολιορκίας και έστειλε τους παραπάνω αξιωματικούς στο στρατοδικείο στο Ρας Μπάαλμπεκ της Συρίας.
Οι μόνοι δικηγόροι που υπήρχαν στην ταξιαρχία ηταν ο Στράτος Παλιατσάρας και ο  Μανώλης Σκαραντάβος οι οποιοι ανέλαβαν αυτεπαγγέλτως να υποστηρίξουν τους παραπάνω αξιωματικούς.
Η δίκη που κράτησε μια νύχτα καταδίκασε τους λοχαγούς σε ένα χρόνο φυλακή τους δε υπολοχαγούς σε έξη μήνες φυλακή.
Επίσης στην Μέση Ανατολή κατά διαστήματα τον συναντάμε στα εκεί στρατοδικεία να  δικηγορεί ως συνήγορος υπερασπίσεως αξιωματικών και οπλιτών που στασίασαν  ενάντια στην άσχημη συμπεριφορά των ανωτέρων αξιωματικών. 

Στην Μέση Ανατολή η εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση αναδιοργάνωσε τον Ελληνικό στρατό, το ναυτικό και την αεροπορία.

Τον Σεπτέμβριο του 1942 εντάσσεται ως αξιωματικός στο 1ο Σύνταγμα Πυροβολικού της  1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας. Στις 23 Οκτώβριου του 1942 παίρνει μέρος στην σφοδρότατη μάχη του Ελ Αλαμέιν (EL Alamein) η οποία κράτησε έξι μήνες και στην  Τυνησία ως αξιωματικός Βολής της 6ης πυροβολαρχίας των Ι.Σ.Π.Π. της 1ης Ελληνικής ταξιαρχίας. Η Ελληνική ταξιαρχία  είχε απέναντι της τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές του πτέραρχου Κούρτ  Στιούντεντ οι οποιοι είχαν πολεμήσει στην μάχη της Κρήτης.  Κάποια στιγμή και κατά την διάρκεια της μάχη του Ελ Αλαμέιν, οι Γάλλοι που ηταν παραταγμένοι στην νότια πλευρά των συμμάχων ζήτησαν από την στρατιά  μια πυροβολαρχία επιπλέον. Επειδή ο  Στράτος Παλιατσάρας γνώριζε καλά Γαλλικά διετάχθη να πάει να εκπληρώσει το αίτημα των Γάλλων.  Ο Στράτος Παλιατσάρας  όντως πήρε την πυροβολαρχία του και πήγε στην νότια πλευρά της συμμαχίας.  Εκεί τον υποδέχτηκε ένας Ρώσος πρίγκιπας ο όποιος πολεμούσε μαζί με τις Γαλλικές δυνάμεις μέσω της Λεγεώνας των Ξένων. Ο Ρώσος πρίγκιπας υπέδειξε στον Στράτο Παλιατσάρα τι ακριβώς ήθελε. Αφού ο Στράτος Παλιατσάρας εκτέλεσε την αποστολή του το απόγευμα  πήγε να αποχαιρετήσει τον Ρώσο πρίγκιπα. Εκείνη την ώρα έπεσε μία οβίδα ανάμεσα στον Στράτο Παλιατσάρα και το Ρώσο Πρίγκιπα που είχε σαν αποτέλεσμα να σκοτώσει  τον Ρώσο Πρίγκιπα μπροστά στα μάτια του Στράτου Παλιατσάρα.  

Το 1943 εντάσσεται στους Ιερολοχίτες και τον Οκτώβριο του 43 ως ιερολοχίτης υπό τον Τσιγάντε, στο Αγγλικό τάγμα του Δουκός του Kent και ένα σύνταγμα Ινδών,  ελευθερώνουν για ένα μήνα περίπου την Λέρο και την Σάμο. Σύμφωνα με την αφήγηση του η αιτία που χάθηκε η Λέρος στην οπαία είχε συμμετάσχει σε όλες τις επιχειρήσεις ηταν η ισχυρή Γερμανική αεροπορία. Για αυτόν τον λόγο διατάχτηκε σύμπτυξη όλων των μονάδων στην Σάμο και από εκεί στην Σμύρνη.

Μετά την μάχη του Ελ Αλαμέιν (EL Alamein) το Αγγλικό Στρατηγείο ζήτησε εθελοντές Έλληνες αξιωματικούς για να τους στείλουν σαν πράκτορες στην Κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ελλάδα.  Ο Στράτος Παλιατσάρας ήταν από τους πρώτους που δήλωσαν συμμετοχή στο αίτημα του Αγγλικού Στρατηγείου.   Για αυτόν τον σκοπό εκπαιδεύτηκε στην Χάιφα σε αγγλική σχολή κατασκοπείας από Εγγλέζους κομάντος της  Advance Force 133. Η συγκεκριμένη ομάδα έστελνε κομάντος της συμμαχίας σε όλη την Ευρώπη ακόμη και μέχρι την Πολωνία.

Τον Ιανουάριο του 1944  μαζί με έναν ασυρματιστή απεστάλη ως αρχηγός μυστικής αποστολής της  Advance Force 133  του Αγγλικού Στρατηγείου στα νησιά του Αιγαίου Σάμο, Χίο, Άγιο Ευστράτιο  και Λήμνο. Σκοπός της αποστολής του ηταν το σαμποτάζ εναντίων γερμανικών στόχων αλλα και η παρακολούθηση και η συλλογή πληροφοριών των ναυτικών στόχων του εχθρού που ξεκινούσαν από τον Σταυρό της Χαλκιδικής με προορισμό τα διάφορα νησιά των Δωδεκανήσων και με τελικό προορισμό την Ρόδο. Ο Στράτος Παλιατσάρας μέσω ασυρμάτου και με ειδικό επιχειρησιακό  κώδικα ενημέρωνε τα συμμαχικά αεροσκάφη και υποβρύχια για τις θέσεις των Γερμανικών νηοπομπών. 
Η πρώτη του αποστολή σαν επικεφαλής ομάδος σαμποτέρ ηταν η Σάμος. Μαζί τους μετέφεραν ειδικές συσκευασίες από εκρηκτικά που ηταν ικανά να ανατινάξουν ολόκληρο αυτοκίνητο. Στην Σάμο έδρασε για τέσσερεις μήνες .

Η δεύτερη αποστολή του ηταν η Χίος.
Κατά την εποχή που επιχειρούσε στην Χίο  κάτω από της εντολές της Advance Force 133  επισκέφτηκε στα Θυμιανά τον Μητροπολίτη Χίου Ιωακείμ Στρουμπή. Από τον Μητροπολίτη ζήτησε έναν χώρο για να μπορέσει να κρύψει τον ασύρματο και τον ασυρματιστή. Ο Μητροπολίτης Χίου Ιωακείμ Στρουμπής του υποσχέθηκε ότι θα του προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια χρειάζονταν. Έθεσε μάλιστα το μοναστήρι των Αγίων Πατέρων στις υπηρεσίες του. Εκεί έκρυψαν τον ασύρματο και τον ασυρματιστή τον οποίον μάλιστα τον έντυσαν καλόγερο. 
Την ίδια εποχή ο αρχιμανδρίτης Ηλίας Λινάρης ο οποίος έμενε στην κεντρική οδό της Χίου έδωσε στον υπολοχαγό Παλιατσάρα το κλειδί ενός ωδείου που ηταν απέναντι από το σπίτι του για να μπορεί να μένει εκεί το βράδυ και να μπορεί παράλληλα να βλέπει και να ελέγχει για το  τι γίνεται στο νησί.  Ο υπολοχαγός Παλιατσάρας για αρκετό καιρό στην Χίο έμενε και στο σπίτι του πρωτοπρεσβυτέρου  Μιχαήλ Τέττερη στο Τάλλαρο της Χίου.
Αργότερα ο υπολοχαγός Παλιατσάρας αφού τελείωσε την αποστολή του πήρε μαζί του τον  πρωτοπρεσβυτέρου  Μιχαήλ Τέττερη και την πρεσβυτέρα  του Ευγενία στο Κάϊρο. 

Κάποια στιγμή Τμήμα του Ιερού Λόχου αποτελούμενο από 13 αξιωματικούς και 36 οπλίτες, υπό τον αντισυνταγματάρχη Ανδρέα Καλλίνσκη, εκτελεί επιδρομή κατά των νεωρίων στο λιμάνι της Χίου. Το νεώριο κατασκεύαζε πλοιάρια για τις μετακινήσεις των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής και η καταστροφή τους πριν την ολοκλήρωση των εργασιών καθώς και η κοπή υποβρυχίων καλωδίων παροχής ρεύματος σε θέσεις της φρουράς ήταν μεταξύ των στόχων της επιχείρησης.
Το τμήμα είχε αποβιβαστεί στις δυτικές ακτές του νησιού, στον όρμο της Ελίντας. Στις 30 Μαΐου και στις 4/5 Ιουνίου απόσπασμα υπό τις εντολές του υπολοχαγού Παλιατσάρα  στάλθηκε για αναγνώριση και  οργάνωσε την μια νυχτερινή επίθεση.
Ο υπολοχαγός Παλιατσάρας σαν ιερολοχίτης μοίρασε το τμήμα του σε τέσσερεις ομάδες. Οι δύο πρώτες θα προσέγγιζαν το νεώριο και θα παγίδευαν τα πλοία με εκρηκτικά, άλλη μία θα κατέστρεφε όσα πλοία μπορούσε μέσα στο λιμάνι και μια τέταρτη θα παρείχε πυρά υποστηρίξεως.
Η επιχείρηση εξελίχθηκε ευνοϊκά. Οι δύο πρώτες ομάδες έφτασαν στο νεώριο χωρίς να εντοπιστούν και άρχισαν να τοποθετούν εκρηκτικά. Η 3η ομάδα έφτασε κοντά στο λιμάνι όπου παρατήρησε εκεί μια γερμανική περίπολο μαζί με Έλληνες χωροφύλακες και κάποιους πολίτες κοντά στην προκυμαία και αποφάσισε να μην εμπλακεί μαζί τους για να μην εγείρει τη φρουρά και προκαλέσει απώλειες αμάχων. Κινήθηκε προς τις θέσεις της πρώτης ομάδας βοηθώντας την στην αποστολή της.
Με τα εκρηκτικά στη θέση τους, η δράση των Ιερολοχιτών στο νεώριο έγινε αντιληπτή με αποτέλεσμα η μικτή περίπολος Γερμανών-Ελλήνων να κινηθεί εναντίον τους. Ακολούθησε σύντομη ανταλλαγή πυρών με αποτέλεσμα δύο Γερμανοί κι ένας χωροφύλακας να σκοτωθούν και οι υπόλοιποι χωροφύλακες να αφοπλιστούν. Παράλληλα πυροδοτήθηκαν άμεσα τα εκρηκτικά καταστρέφοντας 13-18 γερμανικά καΐκια και έναν οικίσκο που στέγαζε τις συνδέσεις των καλωδίων ηλεκτροδότησης. Στην καταστροφή του οικίσκου σκοτώθηκε και άγνωστος αριθμός Γερμανών. Κατόπιν αυτού οι ομάδες αποσύρθηκαν συντεταγμένα στους χώρους αποχώρησής τους χωρίς να έχουν υποστεί καμία απώλεια.

Η τρίτη του αποστολή ηταν η Λήμνος το 1944.  Παρά τις προειδοποιήσεις των άγγλων για την δυσκολία της αποστολής στο συγκεκριμένο νησί αυτός δέχτηκε να αναλάβει την αποστολή.
Ξεκινώντας με βάρκα από το συμμαχικό στρατηγείο της Σμύρνης για την  αποστολή του στην  Λήμνο, μαζί με τον ασυρματιστή του  Παλαιολόγο Χαλίδα έφτασε  νύχτα από τον Άγιο Ευστράτιο. Λόγω της μυστικής αποστολής ηταν υποχρεωμένοι να ταξιδεύουν μόνο νύχτα. Την πρώτη μέρα έδεσαν  στον Άγιο Ευστράτιο με σκοπό να περάσουν το βράδυ στον Κοντιά της Λήμνου. Κατά τις δυο με τρεις το απόγευμα αιφνιδιαστικά τους πλησίασε ένα γερμανικό περιπολικό με επτά άντρες πλήρωμα και έδεσε διπλά τους.
Ένας γερμανός στρατιώτης πίσω από το οπλοπολυβόλο τους φώναξε να πάνε κοντά. Ο Στράτος Παλιατσάρας αντιλαμβανόμενος  ότι ο ασύρματος με τους συμμαχικούς κωδικούς θα έπεφτε στα χέρια των Γερμανών αντέδρασε άμεσα. Μαζί με τον ασυρματιστή τους, πήραν τα όπλα τους και επιτέθηκαν εναντίων των Γερμανών.
Από την σύντομη μάχη τραυματίστηκαν δυο γερμανοί στρατιώτες και οι άλλοι παραδόθηκαν.
Ο Στράτος Παλιατσάρας τότε φώναξε έναν ψαρά με το καΐκι του και του έδωσε την εντολή να παραλάβει τους αιχμαλώτους και τους νεκρούς και να τους πάει στην βάση της Force 133 στην Αγριελιά νότια της Σμύρνης όπως και έγινε. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι η Τουρκική διπλωματία είχε δώσει στους Εγγλέζους την ελευθερία κινήσεων από την Σμύρνη και νότια ενώ στους Γερμανούς από την Σμύρνη και βόρεια.
Για αυτή την σύντομη μάχη και την ασφαλή μεταφορά του συμμαχικού ασυρμάτου στις συμμαχικές δυνάμεις της Λήμνου οι Άγγλοι απένειμαν στο  Στράτο Παλιατσάρα το παράσημο του Αγγλικού Πολεμικού Σταυρού.
Το ίδιο βράδυ έφτασαν στην Λήμνο και κοιμήθηκαν σε έναν αχυρώνα. Στην Λήμνο έδρασε στο διάστημα από τον Αύγουστο 1944 ως κατάσκοπος της Αγγλικής Advance Force 133   έως την  απελευθέρωση στις 16 Οκτώβριου του 1944 και έφυγε από το νησί τον Ιανουάριο του 1945 ως Ιερολοχίτης.
Στην Λήμνο συνεργάστηκε αρμονικά με τον αρχηγό του ΕΑΜ Ανδρέα Νούλα και είχε προστασία στέγη και τροφή από το μέλος του ΕΑΜ Αθανάσιο Γιοβάνη. Το σπίτι του Α. Γιοβάνη που κρύβονταν ο Στράτος Παλιατσάρας ηταν δέκα μέτρα μακριά από την Γκεστάπο. Ο συνεργάτης του επισμηνίας ασυρματιστής Παλαιολόγος Χαλίδας στεγάστηκε και έδρασε στο σπίτι του Σταματίου στο Ανδρώνι. Η σύζυγος του Σταματίου ηταν η Κυρία Δέσποινα.  Κάποια στιγμή που ο Στράτος Παλιατσάρας ηταν με τον ασυρματιστή στο Ανδρώνι στο σπίτι ηταν η Κυρία Δέσποινα όταν ξαφνικά δυο λόχοι γερμανών περικύκλωσαν το χωριό για έλεγχο. Τότε ο Στράτος Παλιατσάρας είπε στην Κυρία Δέσποινα να στρώσει ένα τραπέζι πάνω να βάλει διάφορα εδέσματα και να καλέσει τους αξιωματικούς για καφέ.  Πράγματι οι αξιωματικοί ήρθαν κάθισαν γύρω από το τραπέζι την ώρα που οι στρατιώτες έψαχναν όλο το χωριό. Οι Γερμανοί έψαξαν όλα τα σπίτια του χωριού εκτός από το σπίτι που ηταν ο Στράτος Παλιατσάρας και ο ασυρματιστής του λόγο της παρουσίας των Γερμανών Αξιωματικών.
Στην Λήμνο επίσης είχε άριστη συνεργασία με τον πλοίαρχο του Π.Ν. Κωνσταντίνο Λούνδρα.  Σαν παράδειγμα της άψογης συνεργασίας που είχε μαζί του αναφέρει τα παρακάτω. Όταν ηταν στην Σάμο με ειδική αποστολή ήρθε  μια πληροφορία ότι στο Κουσάντασι  της Τουρκίας υπάρχει ένα Γερμανικό αντιτορπιλικό αμέσως ο Στράτος Παλιατσάρας μέσω του ασυρματιστή του ενημέρωσε το Ελληνικό αρχηγείο. Το Ναυτικό επιτελείο άμεσα ενημέρωσε το υποβρύχιο Πιπίνος  στο όποιο ηταν κυβερνήτης ο Κωνσταντίνος Λούντρας.
Έτσι στις 29 Αυγούστου του 42 το Υ/Β Πιπίνος με κυβερνήτη τον Λούντρα βυθίζει στην περιοχή της Σάμου το πρώην Ιταλικό υπό γερμανική σημαία πλήρωμα Α/Τ  Καλαταφίμι εκτοπίσματος 967 τόνων , το βοηθητικό Ωρίων και δυο ακόμη πετρελαιοκίνητα πλοία.                                                                                                                                                                                                                                                                             

Από αυτή την δράση ο κυβερνήτης του υποβρυχίου Πιπίνος Κωνσταντίνος Λούντρας παρασημοφορήθηκε από τους Εγγλέζους.                                                                                                                                                           
Μετά την απελευθέρωση της Λήμνου ο Στράτος Παλιατσάρας έκανε πρόταση στην Αγγλική πρεσβεία για παρασημοφόρηση του Αντρέα Νούλα μαζί με τον Αθανάσιο Γιοβάνη, τον Σταματίου και τον Ναπολέων, όλοι κάτοικοι της Λήμνου.
Επίσης έπειτα από δική του πρόταση προς τον διοικητή του Ιερού Λόχου Χριστόδουλο Τσιγγάντε ο συνεργάτης του Αντρέας Νούλας τοποθετήθηκε σαν Νομάρχης της Σάμου.


Μετά την απελευθέρωση επέστρεψαν στην Ελλάδα μαζί με τον Ιερό Λόχο οπού και διαλύθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1945
Το 1946  και κατά τον εμφύλιο πόλεμο συμμετείχε στην Κόκκινη Προβιά. Την εποχή του εμφυλίου πολέμου συγκροτήθηκαν 40 ανεξάρτητοι Λόχοι Ορεινών Καταδρομών και ο Στράτος Παλιατσάρας διατέλεσε Διοικητής σε έναν από αυτούς (στην Ά μοίρα καταδρομών) στην Ρούμελη. Το 1947 υπηρέτησε σαν ο νεότερος στρατοδίκης στο στρατοδικείο Λαμίας.
Σύμφωνα με το Φύλλο Μητρώου Αξιωματικού μονιμοποιήθηκε και ορκίστηκε με την διαταγή ΕΔΥΣ 17/47 και 263 /47.
Προήχθη σε λοχαγό στις 16-9-1948 ΕΔΥΣ 333/48
Προήχθη σε ταγματάρχη στις 17-9-1953 με ΕΔΥΣ 201/53 
  Μετά το 1949 υπηρέτησε σε μονάδα αλεξιπτωτιστών και πυροβολικού.
Από το 1950 έως το 1955 σαν ταγματάρχης υπηρέτησε στην Διοίκηση Ορεινών καταδρομών. Στην αρχή σαν  διευθυντής εκπαιδεύσεως του ΠΚΕΜΚ  και αργότερα σαν πρώτος  υποδιοικητής.
Σαν πρώτος υποδιοικητής του ΠΚΕΜΚ  είχε την τιμή να είναι ο πρώτος επικεφαλής του αγήματος που παρέλασε ενώπιον του Βασιλέως Παύλου με την  δεύτερη σειράς  αλεξιπτωτιστών.
Το 1950 είχε σταλεί  στην Αγγλία για την εκπαίδευση μυστικού πολέμου και πληροφοριών. Εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο και στο (Fort Muncton).
Το 1951 εστάλη στις Η.Π.Α. για την εκπαίδευση του πυροβολικού και του συστήματος πυραύλων (Fort Sill)
Κατά την διάρκεια της αποστολής του στο εξωτερικό ενα ξένο δημοσίευμα αναφέρθηκε σε αυτόν με μια απο τις αφηγησή του.
«Έμεινα στον στρατό, επειδή δεν ήθελα, άλλοι να κανουν την δική μου δουλειά. Ηταν δική μου δουλειά να βεβαιωθώ ότι θα συνεχίσω να ζω κάτω από τις συνθήκες που οι προγονοί μας, προσπάθησαν να δημιουργήσουν και σιγουρέψουν για εμάς.
Κατάλαβα ότι αυτή η εργασία δεν τελειώνει ποτέ. Η αμυντική μας δύναμη, είναι το διαβατήριο μας στην ελευθερία και την ειρήνη. Εμείς στο στρατό το φροντίζουμε αυτό για όλους τους Έλληνες. Ας εργαστούν άλλοι για καλύτερες συνθήκες και κοινωνική ευημερία»,
Η ενότητα είναι η καλύτερη λύση για το πρόβλημα της Ελλάδος.

Στην συνέχεια υπηρέτησε σε μονάδες αλεξιπτωτιστών και Πυροβολικού.
Το 1962 έπειτα από αίτηση παραιτήσεως αποστρατεύτηκε  ως έφεδρος αντισυνταγματάρχης.
Το 1973 συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού εναντίων της δικτατορίας του Παπαδόπουλου.
Το 1963 ανέλαβε την διεύθυνση της Gespa (Genie Spatial) με έδρα το Παρίσι για την μελέτη του πεδίου βολής Κρήτης του ΝΑΤΟ.
Το 1965 εργάστηκε σαν σύμβουλος της North Amerikan Aviation για την Μέση Ανατολή με έδρα την Γενεύη (Suisse) .

Τιμήθηκε με 14 Ελληνικά παράσημα και μετάλλια.
Mε τον Αγγλικό Πολεμικό Σταυρό (M.C.).
-Ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής
-Αξ/ του Μέλανος Αστέρος της Αφρικής (Γαλλίας)
-Μέλος του Τάγματος των Αφανών Ηρώων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Στις  30 Απριλίου 1949 στον Άγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη στον λόφο του Φιλοπάππου παντρεύτηκε με την Νόρα-Άννα Αγανίκη Μαζαράκη Αινιάν κόρη του Στρατηγού και δυο φορές Αρχηγού ΓΕΣ -Μακεδονομάχου  Κωνσταντίνου Μαζαράκη Αινιάν (Καπετάν Ακρίτα) και της Αρριέττας Πορτοκάλογλου. Το πρώτο σπίτι του νιόπαντρου  ζευγαριού ήταν οδός Μαρασλή 27 στο Κολονάκι. Μαζί τους έζησε και ο  Κωνσταντίνος Μαζαράκης εως το τέλος της ζωής του μαζι με την συζηγό του Αρριέτα που εφυγε απο την ζωή το 1947. Το 1950 μετοίκησαν στην Εκάλη. Το 1955 μετοίκησαν στο Ψυχικό στο σπίτι που αγόρασε ο ίδιος για την σύζυγο του από την θεία της Δέσποινα Ζαβιτσιάνου –Μαζαράκη σύζυγο του Αλεξάνδρου Μαζαράκη Αινιάν Μακεδονομάχου, ακαδημαϊκού και δύο φορές Αρχηγού ΓΕΣ .  

Η Νόρα-Άννα Αγανίκη Μαζαράκη Αινιάν σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο εργαστήριο του Κ. Παρθένη όταν βοηθός του ήταν ο Ι. Μόραλης.
Μιλούσε άπταιστα Γαλλικά και Αγγλικά. Λάτρευε τα βουνά και ηταν μέλος ορειβατικού συλλόγου. 
Μετά τον θάνατο της μητέρας της και τον εμφύλιο πόλεμο εργάστηκε σαν ιδιαίτερα γραμματέας στο Αυλαρχείο στον Στρατηγό Παπάγο.
Με την Νόρα-Άννα- Αγανίκη απέκτησαν δυο παιδιά. Τον Κωνσταντίνο, διεθνή τενόρο (Κωνσταντίνος Παλιατσάρας - Βικιπαίδεια) και την Αρριέττα μαθήτρια του Σίμωνος Καρά. Υπήρξε επί 30 έτη ειδική  Μουσική Παραγωγός της Ερα Α και Ερα Γ. 

Υ/Γ Τα παράσημα (μικρογραφίες) και τα 25 έντυπα διπλώματα- έπαινοι- αριστείες κλπ όπως και τα ενδύματα του Στράτου Παλιατσάρα, καθώς και δύο ντοσιέ με φωτογραφικό υλικό και έγγραφα από το προσωπικό του αρχείο, βρίσκονται στο στρατόπεδο Φακίνου (Μουσείο Ιερού Λόχου. Λεωφόρος Κανελλοπούλου Π. 5, Παπάγος, 15669, ΑΤΤΙΚΗΣ)

Ανακεφαλαίωση.
Ο Στράτος Παλιατσάρας σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία ηταν γόνος μια εύπορης οικογένειας από την Κεφαλονιά με επιφανείς προγόνους στην εποχή της πειρατείας.
Από το βιογραφικό του κρίνεται σαν ένας ιδιαίτερα έξυπνος, δημιουργικός και  αποτελεσματικός  άνθρωπος. Σπούδασε δικηγόρος με απώτερο στόχο το διπλωματικό σώμα αλλα τον κέρδισε ο πόλεμος πάνω στον οποίον προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα. Ευφυής και πολυτάλαντος (μιλούσε τρεις γλώσσες τουλάχιστον ). Κατά την διάρκεια του πολέμου δημιούργησε ένα δικό του πλούσιο πολεμικό αρχείο. Σαν αξιωματικός πήρε μέρος και άντεξε τις φονικότερες μάχες του 2ου Παγκοσμίου πολέμου, Ελ Αλαμέιν, Τυνησία, την σφοδρότατη πολιορκία της Λέρου, ειδικές αποστολές στην Χίο , Λήμνο, Σάμο κλπ.  Στις διαδοχικές σημειώσεις του ατομικού του φακέλου που καλύπτουν το χρονικό διάστημα 1940 έως το 1947 αλλα και στις απονομές παράσημων και μεταλλίων ξένων εθνών από το 1947 έως το 1949 οι προϊστάμενοι του αλλά και οι ξένες πρεσβείες αναφέρονται σε αυτόν με τους καλυτέρους χαρακτηρισμούς.
Μετά την αποστρατεία του με την ίδια ευφυΐα και αποτελεσματικότητα εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα διευθυντής της Gespa (Genie Spatial) με έδρα το Παρίσι για την μελέτη του πεδίου βολής Κρήτης βάσης του ΝΑΤΟ.
Σύμβουλος της North Amerikan Aviation για την Μέση Ανατολή με έδρα την Γενεύη (Suisse) κλπ. 

Πηγές : Τα στοιχεία για την παραπάνω έρευνα περισυλλέγησαν από το πλούσιο προσωπικό του αρχείο, από τις προσωπικές μαρτυρίες της κόρης του Αρριέττας Σ. Παλιατσάρα και τις παραπομπές που υπάρχουν στο κείμενο.
Για την έρευνα θα ήθελα να ευχαριστήσω την κόρη του Στράτου Παλιατσάρα Αρριέττα Παλιατσάρα για την προσκόμιση του προσωπικού αρχείου του Στράτου Παλιατσάρα αλλα και για τις περεταίρω πληροφορίες που μου προσκόμισε. Επίσης θα ήθελα να την ευχαριστήσω για την στήριξη, την επιμονή της,  αλλα και την καθοδήγηση της,  πολλές φορές σε όλη την διάρκεια της έρευνας.
Επίσης θα ήθελα να ευχαροστήσω την Φρίντα Τρικαλιώτου σύζυγο Αναστασίου Παληατσάρα για τις πολύτιμες πληροφορίες που μου έδωσε για την οικογένεια Παλιατσάρα. 

Γεώργιος Καλλιώρας
Απόστρατος Αξιωματικός Π.Ν
Εκπρόσωπος της Ε.Α.Α.Ν. για τον νομό Φθιώτιδος
Ερευνητής Συγγραφέας