Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

 Ανήκουμε στην δύση.

Αυτός ο διεθνής, αόριστος, κοινωνικοπολιτικός προσδιορισμός, προσωπικά μου κάθετε στον σβέρκο και μου δημιουργεί πολλές σκέψεις, ερωτήματα και αμφιβολίες . Πολλές φορές για να λύσω τις απορίες μου αναγκάστηκα να τρέξω στην χιλιόχρονη ιστορία της πατρίδος μας.
Ας δούμε πως βλέπει την Ελλάδα η Ανατολή. Για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, μέχρι το Αφγανιστάν ,την Ινδία και την Ρωσία ακόμη, η Ελλάδα είναι ο Μέγας Αλέξανδρος , είναι ο Ρωμιός, ο φυσικός απόγονος της Ανατολικής Βυζαντινής αυτοκρατορίας, είναι η Αλεξάνδρεια ,είναι η σοφία και η φιλοσοφία. Εκεί ο Ελληνικός πολιτισμός αντιπροσωπεύει την ανδρεία και τον πολιτισμό. Μας θαυμάζουν και μας αγαπούν, μπορεί κάποιες φορές στο παρελθόν να ήρθαμε σε πολεμική αναμέτρηση μαζί τους, αλλά θα μας λογάριαζαν σαν ανδρείους, άξιους αντίπαλους και ήταν τιμή τους να αναμετρήθηκαν μαζί μας . Υπάρχουν χώρες που μόνο η ελληνική καταγωγή κάποιου είναι ικανή να σου ανοίξουν όλες οι πόρτες.
Στην δύση τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά . Εκεί μας μισούν, μας φθονούν και μας ζηλεύουν, για την πλούσια ιστορία μας και για όλους τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.
Η Δύση δεν μας λογαριάζει σαν ίσιους, ή απογόνους ηρώων και φιλοσόφων, αλλά μας λογαριάζει σαν τους φτωχούς συγγενείς, για τους ίδιους λόγους που ανέφερα παραπάνω. Μας ανταγωνίζεται με οποιονδήποτε τρόπο, ακριβώς γιατί έχουμε αυτό το πλούσιο ιστορικό παρελθόν. Μας φθονούν, γιατί μας βρίσκουν πάντα πίσω απ όλες τις επιστήμες, μας μισούν γιατί δεν έχουν να ανακαλύψουν κάτι που δεν το έχουν ήδη ανακαλύψει οι πρόγονοι μας.
Δεν ξέρω με ποια κριτήρια εφαρμόζεται η εξωτερική πολιτική ή ποιες είναι οι σχέσεις μας τις χώρες της Ανατολής, αλλά είμαι σίγουρος, ότι σίγουρα χρειάζονται επανεξέταση. Αντί να είμαστε ζήτουλες σε δυνάμεις που δεν μας υπολογίζουν καλύτερα θα ηταν να έχουμε άριστες σχέσεις με δυνάμεις που μας αγαπούν και μας σέβονται.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μάχη της Λυγαριάς.

Φίλες και φίλοι η παρακάτω ανάρτηση αναφέρετε μόνο στο βράδυ που έγεινε η μάχη της Λυγαριάς. Οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ηταν τελείως διαφορετικοί στην καθημερινότητα τους. Κάποιοι από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν εκείνο το βράδυ γιατί ήξεραν πως αν έπεφταν στα χέρια των ανταρτών θα πλήρωναν για τα εγκλήματα τους.    Στις 13-14 Σεπτεμβρίου του 1947 διεξήχθη στην Λυγαριά Λαμίας μια σφοδρότατη μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Δ.Σ.Ε και των κατοίκων της Λυγαριάς. Εκείνη την εποχή στην περιοχή δρούσαν πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ο Βασίλειος Κ. Παλιαλέξης στην επιστολή που μου έστειλε γράφει.   Στην περιοχή μας και μάλιστα στη Λυγαριά είχε δημιουργηθεί ένας πυρήνας Δεξιάς ομάδας (μαυροσκούφηδες), που αριθμούσε περί τα 100 άτομα με αρχηγό τον Κώστα Βουρλάκη από τη Μοσχοκαρυά και υπαρχηγό το Θανάση Μπουλουκούτα, κάτοικο Λυγαριάς. Ο στρατός τους εξασφάλιζε και τον ανάλογο εξοπλισμό. Μαζί με τον  Θανάση Μπουλουκούτα στην ομάδα του Βουρλάκη είχαν συνταχτεί ...
Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου : Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (Το Τρισεύοσμον άνθος της Οίτης) Ω! Μια μόνη επί της γης είχα φιλοδοξίαν να καταπαύω δάκρια , να σβήνω την οδύνη ... να χύνω βάλσαμον γλυκύ εις την απελπισίαν ... να φέρω πάντοτε χαράν ... των πόνων την γαλήνην! Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη Η Αγανίκη Αινιάνος ηταν η πρώτη ποιήτρια της Φθιώτιδος και με το ποίημά της «Εργασία» σελίδα 63, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η πρώτη φεμινίστρια της Ελλάδος. Γεννήθηκε το 1838 στην Υπάτη, στην πόλη των θρύλων, των μύθων, των παραδόσεων. Ήταν κόρη του Γερουσιαστή Φθιώτιδος Γεωργίου Αινιάνος, πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, ήρωα της επανάστασης και λόγιου και της Ελένης Χατζοπούλου, εγγονή από μητέρα, του άρχοντα του Μαυρίλου Χατζή Δημάκη. Από μικρό κορίτσι ακόμη η Αγανίκη δίπλα στο τζάκι άκουγε από τους γονείς της, την γιαγιά της, και την βάγια του σπιτιού, να της μιλούν για θρύλους και μύθους της περιοχής αλλά και της εξιστορούσαν για ηρωικές ιστορίες της οικογένεια της, η όποια είχε ...
  Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εφημερίδες και στα περιοδικά έχουμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε κυρίως δυσάρεστες καταστάσεις που είτε θέλουμε είτε όχι επηρεάζουν αρνητικά την συνείδηση την δικά μας αλλα ακόμη χειρότερα την συνείδηση των παιδιών μας . Όμως γύρω μας καθημερινά διαδραματίζονται και πράξεις ανθρωπιάς που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Μια τέτοια πράξη ανθρωπιάς διαδραματίζεται καθημερινά στο καφενείο Καφέ-Ουζερί Η Νιάλα Ο Αντρέας είναι ένας άνθρωπος πομπώδης και χωρατατζής ο οποίος είναι ένας από τους τακτικότερους πελάτες του καφενείου. Ο Αντρέας λοιπόν έ χει έναν φίλο με κινητικά προβλήματα τον Μπάρμπα Γιάννη. Ο Αντρέας κάθε πρωί διαλέγει πάντα ένα τραπέζι που ανάλογα με τον καιρό θα βολεύει τον φίλο του. Κάποια στιγμή η κόρη του Μπάρμπα Γιάννη θα φέρει τον πατέρα της με το αυτοκίνητο, ο Αντρέας θα βγει έξω θα πάρει τον φίλο του από το αυτοκίνητο και θα τον οδηγήσει στο τραπέζι τους. Θα πιουν τον καφέ τους άλλοτε μόνοι τους...