Ο Μπεκατσόκαιρος

(Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014 8:04 μμ) 

Όταν είχα την επιχείρηση ο κύριος Χρήστος ήταν από τους καλυτέρους πελάτες μου. Όταν έπιανε ο χειμώνας το ψιλόβροχο, το ψιλόκρυο δηλαδή ένας καιρός σαν τον σημερινό ερχόταν με το κασκόλ στο λαιμό και τον σκούφο στο κεφάλι, έτριβε τα χέρια του και με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελο κάτω από το μουστάκι του μου έλεγε: Γιώργη είναι μπεκατσόκαιρος σήμερα. Εγώ βέβαια δεν την ήξερα αυτή την λέξη καταλάβαινα ότι έχει σχέση με το κυνήγι άλλα ήταν έξω από την συνείδηση μου. Γιώργη μπεκατσόκαιρος σήμερα ,επαναλάμβανε ο κύριος Χρήστος δυο με τρεις φορές
-Κύριε Χρήστο να σε κεράσω καφέ η τσίπουρο; -Σήμερα Γιώργη είναι μπεκατσόκαιρος και σηκώνει τσίπουρο. Κάθονταν δίπλα σε ένα καρεκλάκι παραγγέλλαμε τα τσίπουρα και τον άκουγα να λέει ιστορίες από τότε ακόμη που έκανε αγώνα επιβίωσης. Τα χρόνια πέρασαν ο κύριος Χρήστος γέρασε και απολάμβανε την σύνταξη του. Κάποια στιγμή τον ρώτησα κύριε Χρήστο κυνηγάς;
-Όχι ρε Γιώργη μου απάντησε με εκείνη την χαρακτηριστική βραχνή φωνή του.
- Και τον μπεκατσόκαιρο που τον ξέρεις; Τον ξαναρώτησα.
-Αααααα αυτό μου το έλεγε κάποιος   όταν πήγαινε για κυνήγι( μου είπε και ένα όνομα που ούτε καν το θυμάμαι) όταν ήμουν ακόμη παΐδι και μου άρεσε . Κτύπαγε καλά στο αυτί μου ρε παιδί μου και το λέω συνέχεια.
Όταν λοιπόν έχει τέτοιον καιρό (μπεκατσόκαιρο) θυμάμαι τον κύριο Χρήστο που και ο κύριος Χρήστος θυμάμαι κάποιον που τον ανέφερε όταν ήταν παιδί. Κάποιος άλλος θα την ακούσει από εμένα θα του αρέσει σαν λέξη θα του χτυπήσει ωραία στο αυτί ,θα την συνδυάσει με τον καιρό και θα διαιωνίσει μια κατάσταση που ποιος ξέρει από πού ξεκίνησε.  Εδώ βλέπουμε ότι μια πράξη μια κουβέντα μια συνήθειας μας, από αυτί σε αυτί από άνθρωπο σε άνθρωπο  γίνεται καθημερινότητα και διαιωνίζεται ποιος  ξέρει μέχρι πότε . Νασε καλά κύριε Χρήστο, κύριε Τάδε  και όλοι εσείς που έχετε  δημιουργήσει παλιότερα και δημιουργείται ακόμη την καθημερινότητα μας.