(Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010 5:13 μμ)
Θυμάμαι όταν ήμουν χαϊβάνι ακόμη την εκπαίδευση μου την είχε αναλάβει ο θειος που ήξερε πέντε αράδες γράμματα , μιας και οι γονείς μου ήταν τελείως αγράμματοι.
Ο θείος μου λοιπών μου έλεγε πάντα την εξής παροιμία .
«Όποιος θέλει το καλό μου με κάνει και κλαίω ,όποιος θέλει το κακό μου με κάνει και γελάω».
Αυτό το διαπίστωσα από την καλή τις ώρες της εκπαίδευση μου . Μιλάμε για πολύ στρίμωγμα. Θυμάμαι που μου έλεγε . Τώρα θα μπορούσες να παίζεις και να γελάς αλλά δεν θα μπορούσες ποτέ να γίνεις άνθρωπος .
Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο θειος μου.
Στην οικογένεια μας ήμασταν πολλά τα στόματα και λίγα τα λεφτά και έτσι στα δεκαπέντε μου αποφάσισα να κατεβώ στο μεγάλο χωριό σε αναζήτηση καλύτερης τύχης . Θυμάμαι ότι έκανα πολλές δουλειές αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να γεμίζω την συνείδηση μου με εμπειρίες παρά τις τσέπες μου με λεφτά.
Μεγαλώνοντας επίσης συνειδητοποίησα ότι οι εύκολες λύσεις στα προβλήματα μας είναι συνήθως και οι χειρότερες .
Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι αυτά που επηρεάζουν την συνείδηση μας και μας κάνουν δυνατότερους είναι οι μικροί καθημερινοί συναισθηματικοί θάνατοι. Είτε η απώλεια μιας σχέσης, είτε η προδοσία ενός φίλου ,είτε τα πίσωμαχαιρώματα των κολλητών . Αυτοί οι καθημερινοί πόνοι που νιώθουμε και αισθανόμαστε αδικημένοι και λαβωμένοι από την ζωή. Με τα χρόνια συνήθισα και για μένα αυτοί οι μικροί καθημερινοί θάνατοι ενεργοποιούν την συνείδηση μου και με κάνουν δυνατότερο.
Έτσι και σήμερα ένας μεγάλος καθημερινός θάνατος δυνάμωσε την συνείδηση μου και με έκανε πιο ανθεκτικό στα χτυπήματα της μοίρας . Έτσι και αλλιώς πάντα έλεγα πως « ένα καράβι είναι καλύτερα να θαλασσοδέρνεται στην θάλασσα παρά να σκουριάζει στο λιμάνι».
Ο θείος μου λοιπών μου έλεγε πάντα την εξής παροιμία .
«Όποιος θέλει το καλό μου με κάνει και κλαίω ,όποιος θέλει το κακό μου με κάνει και γελάω».
Αυτό το διαπίστωσα από την καλή τις ώρες της εκπαίδευση μου . Μιλάμε για πολύ στρίμωγμα. Θυμάμαι που μου έλεγε . Τώρα θα μπορούσες να παίζεις και να γελάς αλλά δεν θα μπορούσες ποτέ να γίνεις άνθρωπος .
Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα πόσο δίκιο είχε ο θειος μου.
Στην οικογένεια μας ήμασταν πολλά τα στόματα και λίγα τα λεφτά και έτσι στα δεκαπέντε μου αποφάσισα να κατεβώ στο μεγάλο χωριό σε αναζήτηση καλύτερης τύχης . Θυμάμαι ότι έκανα πολλές δουλειές αλλά γρήγορα διαπίστωσα ότι αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να γεμίζω την συνείδηση μου με εμπειρίες παρά τις τσέπες μου με λεφτά.
Μεγαλώνοντας επίσης συνειδητοποίησα ότι οι εύκολες λύσεις στα προβλήματα μας είναι συνήθως και οι χειρότερες .
Περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι αυτά που επηρεάζουν την συνείδηση μας και μας κάνουν δυνατότερους είναι οι μικροί καθημερινοί συναισθηματικοί θάνατοι. Είτε η απώλεια μιας σχέσης, είτε η προδοσία ενός φίλου ,είτε τα πίσωμαχαιρώματα των κολλητών . Αυτοί οι καθημερινοί πόνοι που νιώθουμε και αισθανόμαστε αδικημένοι και λαβωμένοι από την ζωή. Με τα χρόνια συνήθισα και για μένα αυτοί οι μικροί καθημερινοί θάνατοι ενεργοποιούν την συνείδηση μου και με κάνουν δυνατότερο.
Έτσι και σήμερα ένας μεγάλος καθημερινός θάνατος δυνάμωσε την συνείδηση μου και με έκανε πιο ανθεκτικό στα χτυπήματα της μοίρας . Έτσι και αλλιώς πάντα έλεγα πως « ένα καράβι είναι καλύτερα να θαλασσοδέρνεται στην θάλασσα παρά να σκουριάζει στο λιμάνι».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου