Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπράβο.

(Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017 11:04 πμ)

Τα τελευταία χρόνια γράφουμε η μάλλον καταχωρούμε, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης η "κοινωνικής" δικτύωσης στις εφημερίδες περιοδικά κλπ πράγματα και καταστάσεις που μας ενοχλούν . Σκέψη μου είναι ότι πρέπει να γράφουμε και να κοινοποιούμε και καταστάσεις που μας χαροποιούν ιδικά από ανθρώπους που αξίζει να τους αναφέρουμε. 
Στις 29-1-17 κατά τις 21.00 ανέβαινα την Παπασιοπούλου για να πάω στο σπίτι μου. Κάποια στιγμή έφτασα στο ζαχαροπλαστείο LA PREMIER στην Λαρίσης. . Σκέφτηκα να πάρω δυο γλύκα για το σπίτι. Μπαίνω μέσα εξήγησα στην υπάλληλο τι θέλω. Η υπάλληλος, τα έβαλε σε μια συσκευασία και τα έκλεισε. Βγάζω από την τσέπη μου τα χρήματα και είδα ότι είχα τρία εικοσάευρα. Βγάζω το ένα εικοσάευρο και το αφήνω πάνω στον πάγκο. Η υπάλληλος μου δίνει τα ρέστα, παίρνω τα γλυκά και πάω να φύγω. 
- Συγγνώμη κύριε !
Γυρίζω πίσω και βλέπω την υπάλληλο να κρατάει στα χέρια της ένα πεντάευρω. 
-Ηταν μέσα στο εικοσάευρο που μου δώσατε. 
Αποσβολωμένος κοίταζα την υπάλληλο λες και ηταν από άλλον πλανήτη. Δεν ήξερα καν ότι είχα πεντάευρο στην τσέπη μου, γιατί αν το ήξερα δεν θα είχα δώσει το εικοσάευρο. Αμήχανα της είπα μουδιασμένα. 
- Ευχαριστώ πολύ, παιδί μου.
Στο δρόμο σκέψεις και σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου.
Η νεαρή υπάλληλος με την πράξη της τιμά τον εαυτό της , την οικογένεια που την μεγάλωσε και την ανέθρεψε , τους δασκάλους και τους καθηγητές που την εκπαίδευσαν αλλα και τον εργοδότη της που της εμπιστεύτηκε την τιμή της επιχείρησής του . Αυτό το νέο παιδί γνωρίζει ότι αντιμετωπίζει έναν στυγνό και άδικο για αυτήν εργασιακό στραγγαλισμό. Ξέρει επίσης ότι αντιμετωπίζει μια οικονομική κρίση στην όποιον δεν φέρει καμιά ευθύνη αντίθετα πληρώνει τα λάθη και τα αποτελέσματα της κοινωνικής διαφθοράς των προηγούμενων γενεών. Στην εποχή της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης αυτό το νέο παιδί αντέταξε το ήθος της και την ανατροφή της απέναντι σε μια οποιαδήποτε εύκολη λύση. 
Σε συνέχεια από το παραπάνω παράδειγμα βλέπουμε ότι στον χώρο της εργασίας μπαίνουν πιά νέα παιδιά αδιάφθορα, παιδιά που δεν εχουν βάλει το χέρι στο μέλι για να το γλείψουν. Η νέα γενιά των Ελλήνων είναι αυτή που θα φέρει την ελληνική κοινωνία στην θέση που της αξίζει. Εμείς οι παλιότεροι όμως έχουμε χρέος και ηθική υποχρέωση να προστατεύουμε την καινούργια εργατική τάξη που δημιουργείται. Πρέπει να προστατεύουμε τα νέα παιδιά από διεφθαρμένο κοινωνικό κατεστημένο που έφερε την πατρίδα μας σε αυτά τα χάλια.
Καθένας από το δικό του μετερίζι με τον δικό του τρόπο. 
Σήμερα την εποχή που η χώρα μας έχει πέσει στον γκρεμό, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για ακριβοπληρωμένα οικονομικά σενάρια για να ξεφύγουμε από αυτήν. Την λύση μας την δίνουν τα νέα παιδιά. Επιστροφή στις ρίζες και στον πατροπαράδοτο ελληνικό τρόπο ζωής. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μάχη της Λυγαριάς.

Φίλες και φίλοι η παρακάτω ανάρτηση αναφέρετε μόνο στο βράδυ που έγεινε η μάχη της Λυγαριάς. Οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ηταν τελείως διαφορετικοί στην καθημερινότητα τους. Κάποιοι από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν εκείνο το βράδυ γιατί ήξεραν πως αν έπεφταν στα χέρια των ανταρτών θα πλήρωναν για τα εγκλήματα τους.    Στις 13-14 Σεπτεμβρίου του 1947 διεξήχθη στην Λυγαριά Λαμίας μια σφοδρότατη μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Δ.Σ.Ε και των κατοίκων της Λυγαριάς. Εκείνη την εποχή στην περιοχή δρούσαν πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ο Βασίλειος Κ. Παλιαλέξης στην επιστολή που μου έστειλε γράφει.   Στην περιοχή μας και μάλιστα στη Λυγαριά είχε δημιουργηθεί ένας πυρήνας Δεξιάς ομάδας (μαυροσκούφηδες), που αριθμούσε περί τα 100 άτομα με αρχηγό τον Κώστα Βουρλάκη από τη Μοσχοκαρυά και υπαρχηγό το Θανάση Μπουλουκούτα, κάτοικο Λυγαριάς. Ο στρατός τους εξασφάλιζε και τον ανάλογο εξοπλισμό. Μαζί με τον  Θανάση Μπουλουκούτα στην ομάδα του Βουρλάκη είχαν συνταχτεί ...
Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου : Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (Το Τρισεύοσμον άνθος της Οίτης) Ω! Μια μόνη επί της γης είχα φιλοδοξίαν να καταπαύω δάκρια , να σβήνω την οδύνη ... να χύνω βάλσαμον γλυκύ εις την απελπισίαν ... να φέρω πάντοτε χαράν ... των πόνων την γαλήνην! Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη Η Αγανίκη Αινιάνος ηταν η πρώτη ποιήτρια της Φθιώτιδος και με το ποίημά της «Εργασία» σελίδα 63, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η πρώτη φεμινίστρια της Ελλάδος. Γεννήθηκε το 1838 στην Υπάτη, στην πόλη των θρύλων, των μύθων, των παραδόσεων. Ήταν κόρη του Γερουσιαστή Φθιώτιδος Γεωργίου Αινιάνος, πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, ήρωα της επανάστασης και λόγιου και της Ελένης Χατζοπούλου, εγγονή από μητέρα, του άρχοντα του Μαυρίλου Χατζή Δημάκη. Από μικρό κορίτσι ακόμη η Αγανίκη δίπλα στο τζάκι άκουγε από τους γονείς της, την γιαγιά της, και την βάγια του σπιτιού, να της μιλούν για θρύλους και μύθους της περιοχής αλλά και της εξιστορούσαν για ηρωικές ιστορίες της οικογένεια της, η όποια είχε ...
  Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εφημερίδες και στα περιοδικά έχουμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε κυρίως δυσάρεστες καταστάσεις που είτε θέλουμε είτε όχι επηρεάζουν αρνητικά την συνείδηση την δικά μας αλλα ακόμη χειρότερα την συνείδηση των παιδιών μας . Όμως γύρω μας καθημερινά διαδραματίζονται και πράξεις ανθρωπιάς που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Μια τέτοια πράξη ανθρωπιάς διαδραματίζεται καθημερινά στο καφενείο Καφέ-Ουζερί Η Νιάλα Ο Αντρέας είναι ένας άνθρωπος πομπώδης και χωρατατζής ο οποίος είναι ένας από τους τακτικότερους πελάτες του καφενείου. Ο Αντρέας λοιπόν έ χει έναν φίλο με κινητικά προβλήματα τον Μπάρμπα Γιάννη. Ο Αντρέας κάθε πρωί διαλέγει πάντα ένα τραπέζι που ανάλογα με τον καιρό θα βολεύει τον φίλο του. Κάποια στιγμή η κόρη του Μπάρμπα Γιάννη θα φέρει τον πατέρα της με το αυτοκίνητο, ο Αντρέας θα βγει έξω θα πάρει τον φίλο του από το αυτοκίνητο και θα τον οδηγήσει στο τραπέζι τους. Θα πιουν τον καφέ τους άλλοτε μόνοι τους...