Βίβα Πολισάριο

(Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015 5:35 μμ)

Θα πρέπει να ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμασταν με ένα φίλο στο Καφέ Μουσείο. Κάπου στην Πατησιών (Δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη). Ήταν καλοκαιράκι και ένα απόγευμα γνωρίσαμε δυο ξωτικές καλλονές που από τα  χαρακτηριστικά τους φαίνονταν ότι δεν ήταν ελληνίδες. Πάνω στην κουβέντα μας είπαν ότι η μια ήταν Μαροκινή και η άλλη Γαλομαροκινή.  Τέλος πάντων έπειτα από κάποιες ώρες διαπραγματεύσεων αποφασίσαμε να κάνουμε την μοιρασιά. Ο φίλος μου πηρέ την γαλομαροκινή και έφυγε. Εμείς μείναμε λίγο παραπάνω και έπειτα από λίγο αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τις  απαραίτητες διαβουλεύσεις στο σπίτι μου. Όταν φτάσαμε ξεκινήσαμε την σύσφιξη των Ελληνομαρικινών σχέσεων τσακίζοντας μπύρες.  Κάθε φορά που σήκωνε την μπύρα της έλεγε δυνατά.
-Βίβα Πολισάριο. Βίβα Πολισάριο αυτή, βίβα Πολισάριο και εγώ (Μαλάκας ήμουν να πω όχι) Έπειτα άρχισε να μου λέει ιστορίες από την πατρίδα της, Το θέμα είναι οι δεν ήξερε καλά αγγλικά και μίλαγε γαλλικά Εγώ δεν ήξερα καλά γαλλικά και από αυτά που μου έλεγε καταλάβαινα λίγα πράγματα. Μου έδωσε να καταλάβω για κάποιες μάχες στην έρημο για κάποιους βιασμούς η κάτι τέτοιο. Αλλά και πάλι όσο και να προσπαθούσα να καταλάβω δεν κατάφερα και πολλά πράγματα. Να μπύρες και να βίβα Πολισάριο και ξανά μανά τα ίδια τσακίσαμε κανά δυο εξάδες μπύρες όταν διαπιστώσαμε ότι η ώρα είχε πάει τρεις. Έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις δυο χώρες μας στην κρεβατοκάμαρα μου. Τα ψηλά βουνά της Ρούμελης ήρθαν και έδεσαν με τις βαθιές χαράδρες της Σαχάρας. Μέσα από φωνές, φωνούλες, κραυγές και άλλους διαπραγματευτικούς όρους η ώρα πήγε έξη το πρωί.
Εγώ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα των διμερών επαφών έφυγα για την δουλειά και αυτή έπεσε για ύπνο. Στο μυαλό μου γύριζε συνέχεια η απορία για το τι είναι το Πολισάριο.
Κατά τις δέκα στο διάλλειμα ρώτησα τους συνάδελφους.
Ρε παιδιά μήπως ξέρει κανένας τι είναι το Πολισάριο.
Πετάγετε ένας νεαρός συνάδελφος από τα Γιάννενα   και μου λέει ναι ξέρω.
Τι είναι;
Είναι επαναστατική οργάνωση που μάχεται για την ανεξαρτησία του Μαρόκου.
Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Στο μυαλό μου άρχισαν να δημιουργούνται εικόνες από καμηλιέρηδες καμήλες ,Φελάχους, όπλα , πυρομαχικά όλα μέσα στο σπίτι μου.
Φεύγω και πάω και ζητάω άδεια από την δουλειά μου να φύγω κατεπειγόντως για το σπίτι μου για σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα. Στο μυαλό μου έβλεπα δυνάμεις της αστυνομίας να μάχονται με μέλη της οργάνωσης Πολισάριο γύρω και μέσα από σπίτι μου. Κάπου στην μέση σταματώ και περνώ τηλ τον φίλο μου να τον ενημερώσω για τα καθέκαστα.
-Ααα έφυγε δεν ήρθε καθόλου στο σπίτι μου.
Φτάνοντας στο σπίτι μου προσπαθούσα από μακριά να ακούσω ριπές οπλοπολυβόλου, ερπύστριες από τανκς,  στο δρόμο ασθενοφόρα ,περιπολικά, ελικόπτερα  αλλά παραδόξως όλα ήταν ήρεμα. Πλησιάζοντας αργά βλέπω την σπιτονοικοκυρά μου να μου χαμογελάει πονηρά. Δεν μου μίλησε, μόνο γέλασε κάτω από τα μουστάκια της. Αφού με προσπέρασε γύρισε πίσω και μου φώναξε πονηρά.
-Γεια σου μπαγασάκο. Χρόνια, χήρα η σπιτονοικοκυρά μου της ετρεχαν τα σάλια ....
-Μπαίνω στο σπίτι φωνάζω το όνομα της (που πια δεν το θυμάμαι ) αλλά τίποτα. Άδειο το σπίτι. Γυρίζω παντού, βγαίνω στην αυλή πάλι τίποτα. Σε λίγο που ξαναγύρισε η σπιτονοικοκυρά μου, μου λέει
- Η Γαλιάντρα που τραγουδήσατε όλο το βράδυ έφυγε. Μου έστειλαν  από το χωριό ένα λαγό  έλα το μεσημέρι να φάμε.   
-Ευχαριστώ Κυρά (πάλι δεν θυμάμαι το όνομα της ) για την πρόσκληση αλλά θα φάω έξω. «Άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας».