Για να τα λέμε όλα πια ....

(Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014 9:12 μμ)

Το προηγούμενο Σάββατο (15-11-14) ήμουν στην Αθήνα στην περιοχή της Καλλιθέας. Κατά τις έντεκα το βράδυ έτρεχα να προλάβω τον υπάλληλο που έκοβε εισιτήρια γιατί τα κέρματα που είχα δεν έφταναν για το αυτόματο μηχάνημα.  
Μόλις έφτασα στον ηλεκτρικό σταθμό της Καλλιθέας εκείνη την στιγμή ο υπάλληλος κλείδωνε την πόρτα.  
-Του λέω σε παρακαλώ πολύ κόψε μου ένα εισιτήριο. - 
Μόλις τα έκλεισα όλα δεν μπορώ να τα ξανανοίξω μου λέει. Μπορείτε να βγάλετε στα αυτόματα μηχανήματα. 
-Έχω ένα πενηντάρικο και ένα ευρώ του λέω .Δεν ξέρω αν θα μου δώσει ρέστα από πενηντάρικο. 
Βάζει το χέρι στην τσέπη του πουκάμισο του μου δίνει ένα εισιτήριο και μου λέει χαμογελώντας. 
-Δώσε μου το ευρώ και μου χρωστάς είκοσι λεπτά. Κλείδωσε βιαστικά και έφυγε. 
Με τόσα που ακούμε και μαθαίνουμε κάθε μέρα μου ήταν δύσκολο να πιστέψω το παραπάνω συμβάν. Όμως κάθε ημέρα ακούμε και μαθαίνουμε για ανθρώπους που η κρίση τους έχει κάνει πιο ανθρώπους . Στην προκείμενη περίπτωση δεν ήταν τα είκοσι λεπτά ήταν η καλή θέληση ενός σωστού επαγγελματία ενός ανθρώπου που αγαπήσει την δουλειά του και ξέρει πως θα την στηρίξει. Δεν θα συνεχίσω με το ήθος χαρακτήρα κλπ του συγκεκριμένου επαγγελματία Το παράδειγμα είναι αρκετό ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματα του.