Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί εθελοντισμού.

(Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014 10:06 μμ)

Παλιότερα είχα ακούσει μια ιστορία σχετικά με τον τρόπο και την διατήρηση της καθαριότητας σε μια Πόλη και θα ήθελα να την αναφέρω.
Κάποιος ειδήμονας του θέματος αναφερόμενος στο ακροατήριο έκανε την εξής ερώτηση.
Πόσες ήμερες χρειάζονται για να καθαριστεί καλά μια πόλη;
Κάποιοι είπαν κάποιους μήνες, κάποιοι άλλοι κάποιες εβδομάδες κλπ.
Ο ειδήμονας του θέματος χαμογελώντας τους απάντησε. Κάνετε λάθος , χρειάζονται ελάχιστη ώρα προσωπικής εργασίας  από τον καθένα μας. Συνεχίζοντας διευκρίνισε ότι είναι αρκετό να ασχοληθούμε μερικά λεπτά την ημέρα με τον καθαρισμό  των δρόμων πεζοδρομίων που περικλείουν τις κατοικίες μας .
Το παραπάνω παράδειγμα το διαπίστωσα στην πράξη στις εργατικές κατοικίες στα Γαλαναίηκα που μένω.
Όλες οι νοικοκυρές  που μένουν δίπλα στην Αλύτρωτων πατρίδων κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ ανάλογα με τις δουλειές τους θα βγουν στον δρόμο και θα καθαρίσουν τα πεζοδρόμια και τον δρόμο από κάθε λογής σκουπίδια.
 
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της γειτονίας είναι η παρακάτω Κυρία της φωτογραφίας .
alt






















Κάθε πρωί με ήλιο με βροχή με χιόνι και με χαλάζι θα πάρει την σκούπα της και το φαράσι της και  θα κατέβει στον δρόμο για να καθαρίσει το πεζοδρόμιο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Θα μαζέψει τα σκουπίδια μέχρι το τελευταίο φυλλαράκι  και θα τα πετάξει στον κάδο των απορριμμάτων. 

Εδώ πρέπει να τονίσω ότι οι Κυρίες  που μένουν στις εργατικές κατοικίες είναι γυναίκες που όλη μέρα είναι στην δουλειά το μεσημέρι στο σπίτι και το απόγευμα άμα  βρουν ευκαιρία θα κάνουν κανένα μεροκάματο θα βοηθήσουν την γειτόνισσα θα καθαρίσουν το πεζοδρόμιο, το δρόμο  κλπ. Δεν έχουν πρόβλημα μην σπάσει η ξεβάψει το νύχι τους.
Πιστεύω ότι αξίζει να αναφέρω άλλα δυο παραδείγματα που έχουν σχέση με τον εθελοντισμό
Ο Κύριος της φωτογραφίας είναι ο Κύριος Δημήτρης και μένουμε στην ίδια πολυκατοικία. Ο Κύριος Δημήτρης μόνος του έχει δημιουργήσει ένα μικρό παρκάκι  πίσω  από το γήπεδο απέναντι από την πολυκατοικία που  μένουμε. Μονός του έφερε τα δέντρα, μόνος του τα φύτεψε, μόνος  άπλωσε δίκτυα ποτίσματος και μόνος του τα φροντίζει.

alt





















Η Κύρια της φωτογραφίας μου είναι τελείως άγνωστη. Την είδα ένα πρωινό το καλοκαίρι στα Καμένα Βούρλα. Μου έκανε εντύπωση η επιμέλεια με την οποία που καθάριζε το  δοχείο των απορριμμάτων. Τον καθάριζε με την σκούπα,  έριχνε νερό και απορρυπαντικό  το γύριζε προς όλες πλευρές για μην μείνει ίχνος βρομιάς στο δοχείο. 

alt




















Απευθυνόμενος στην δημοτική αρχή της πόλης μας θα της πρότεινα να εξετάσει πολύ σοβαρά τις προοπτικές και τα ευεργετήματα του εθελοντισμού. Όπως βλέπουμε παραπάνω εθελοντές υπάρχουν πολλοί ο τρόπος που θα τους εκμεταλλευτεί η τοπική κοινωνία είναι το ζητούμενο.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μάχη της Λυγαριάς.

Φίλες και φίλοι η παρακάτω ανάρτηση αναφέρετε μόνο στο βράδυ που έγεινε η μάχη της Λυγαριάς. Οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ηταν τελείως διαφορετικοί στην καθημερινότητα τους. Κάποιοι από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν εκείνο το βράδυ γιατί ήξεραν πως αν έπεφταν στα χέρια των ανταρτών θα πλήρωναν για τα εγκλήματα τους.    Στις 13-14 Σεπτεμβρίου του 1947 διεξήχθη στην Λυγαριά Λαμίας μια σφοδρότατη μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Δ.Σ.Ε και των κατοίκων της Λυγαριάς. Εκείνη την εποχή στην περιοχή δρούσαν πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ο Βασίλειος Κ. Παλιαλέξης στην επιστολή που μου έστειλε γράφει.   Στην περιοχή μας και μάλιστα στη Λυγαριά είχε δημιουργηθεί ένας πυρήνας Δεξιάς ομάδας (μαυροσκούφηδες), που αριθμούσε περί τα 100 άτομα με αρχηγό τον Κώστα Βουρλάκη από τη Μοσχοκαρυά και υπαρχηγό το Θανάση Μπουλουκούτα, κάτοικο Λυγαριάς. Ο στρατός τους εξασφάλιζε και τον ανάλογο εξοπλισμό. Μαζί με τον  Θανάση Μπουλουκούτα στην ομάδα του Βουρλάκη είχαν συνταχτεί ...
Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου : Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (Το Τρισεύοσμον άνθος της Οίτης) Ω! Μια μόνη επί της γης είχα φιλοδοξίαν να καταπαύω δάκρια , να σβήνω την οδύνη ... να χύνω βάλσαμον γλυκύ εις την απελπισίαν ... να φέρω πάντοτε χαράν ... των πόνων την γαλήνην! Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη Η Αγανίκη Αινιάνος ηταν η πρώτη ποιήτρια της Φθιώτιδος και με το ποίημά της «Εργασία» σελίδα 63, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η πρώτη φεμινίστρια της Ελλάδος. Γεννήθηκε το 1838 στην Υπάτη, στην πόλη των θρύλων, των μύθων, των παραδόσεων. Ήταν κόρη του Γερουσιαστή Φθιώτιδος Γεωργίου Αινιάνος, πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, ήρωα της επανάστασης και λόγιου και της Ελένης Χατζοπούλου, εγγονή από μητέρα, του άρχοντα του Μαυρίλου Χατζή Δημάκη. Από μικρό κορίτσι ακόμη η Αγανίκη δίπλα στο τζάκι άκουγε από τους γονείς της, την γιαγιά της, και την βάγια του σπιτιού, να της μιλούν για θρύλους και μύθους της περιοχής αλλά και της εξιστορούσαν για ηρωικές ιστορίες της οικογένεια της, η όποια είχε ...
  Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εφημερίδες και στα περιοδικά έχουμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε κυρίως δυσάρεστες καταστάσεις που είτε θέλουμε είτε όχι επηρεάζουν αρνητικά την συνείδηση την δικά μας αλλα ακόμη χειρότερα την συνείδηση των παιδιών μας . Όμως γύρω μας καθημερινά διαδραματίζονται και πράξεις ανθρωπιάς που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Μια τέτοια πράξη ανθρωπιάς διαδραματίζεται καθημερινά στο καφενείο Καφέ-Ουζερί Η Νιάλα Ο Αντρέας είναι ένας άνθρωπος πομπώδης και χωρατατζής ο οποίος είναι ένας από τους τακτικότερους πελάτες του καφενείου. Ο Αντρέας λοιπόν έ χει έναν φίλο με κινητικά προβλήματα τον Μπάρμπα Γιάννη. Ο Αντρέας κάθε πρωί διαλέγει πάντα ένα τραπέζι που ανάλογα με τον καιρό θα βολεύει τον φίλο του. Κάποια στιγμή η κόρη του Μπάρμπα Γιάννη θα φέρει τον πατέρα της με το αυτοκίνητο, ο Αντρέας θα βγει έξω θα πάρει τον φίλο του από το αυτοκίνητο και θα τον οδηγήσει στο τραπέζι τους. Θα πιουν τον καφέ τους άλλοτε μόνοι τους...