Λυγαριά Λαμίας. Ιδιοκτησιακό καθεστώς της Τσοπαλνάτας μετά την απελευθέρωση.

(Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015 3:05 μμ)

Μετά το πέρας της επανάστασης και την δημιουργία του Ελληνικού κράτους στην επαρχεία Ζητουνίου υπήρχαν σαράντα εννέα χωριά ,τα τριάντα επτά ήταν τσιφλίκια ανάμεσα τους και η Τσοπαλνάτα τα οποία κατείχαν τούρκοι τσιφλικάδες και δώδεκα κεφαλοχώρια. Την εποχή της τουρκοκρατίας το τσιφλίκι της Τσοπαλνάτας άνηκε στην Σαϊδέ χανούμ κόρη του Βελή πασά , μαζί με το Κόμμα, τη Μεγάλη Βρύση ,το Αχλάδι και την Σουβάλα . Τα χωριά τα οποία ήταν κτισμένα νότια του Σπερχειού ποταμού ονομάζονταν (εδώθε του Σπερχειού) και μετά την επανάσταση θεωρήθηκαν ((εθνικές γαίες)) διότι απελευθερώθηκαν κατά τον επαναστατικό αγώνα και στην αρχή απαγορευόταν η πώληση τους. Τα χωριά που ήταν κτισμένα βόρια του Σπερχειού ποταμού ονομάζονταν (εκείθε το Σπερχειού) η αγοροπωλησία επιτρεπόταν κανονικά διότι είχαν περιέλθει στο ελληνικό κράτος αντί χρηματικής αποζημίωσης ανερχόμενης στα σαράντα εκατομμύρια γρόσια, έπειτα από ειδική συμφωνία που έγινε στην συνθήκη του Λονδίνου. Ο πρώτος τσιφλικάς της Τσοπαλνάτας ήταν ο Ευάγγελος Μπαλατσός με τους συντρόφους του . Η αγοροπωλησία του τσιφλικιού της Τσοπαλνάτας έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1836 και στις δύο γλώσσες ελληνικά και τουρκικά ,οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν αργότερα στα δικαστήρια για της διάφορες προστριβές που προέκυψαν. Ο Β. Μπαλατσός και οι σύντροφοι του αγόρασαν την Τσοπαλνάτα αντί 64.000 γρόσια και τρία ζευγάρια αντί 9 ή 10000 γρόσια και σύμφωνα με κάποιες άλλες πληροφορίες για 13000 γρόσια. Τα δύο ζευγάρια αγόρασε ο Δρόσος Μανσόλας και ένα ο Παπαστάθης . Εδω θα πρέπει να επισημάνουμε οτι δεν υπήρχε αγωνιστής Παπαστάθης Ίσως αυτός που αγόρασε το ένα ζευγάρι γης να ήταν ο ιερέας απο την Τσοπαλνάτα Ευστάθιος Οικονόμου. Μετά από χρόνια μπήκαν καινούργια πρόσωπα στο τσιφλίκι. Πρώτος ο άλλος αγωνιστής του εικοσιένα Δημήτριος Λιάκος που έγινε και γαμπρός του Βαλατσού. Αργότερα ήλθε ο Γάτος από την 'μφισσα και οι συγγενείς και γαμπροί του οι οποίοι αγόρασαν ένα κομμάτι του τσιφλικιού. Την ίδια εποχή στην Μπεκή τσιφλικάς ήταν ο Δημ. Κεμπρέκος και απότι φαίνεται ήταν σε συνεχείς προστριβές με τον Β. Βαλατσό για το θέμα του Μπεκιορέματος. Οι παραπάνω προστριβές συνεχίσθηκαν και μετά τον θάνατο των δύο τσιφλικάδων από τους εκάστοτε προέδρους των δύο κοινοτήτων. Τελικά την λύση για το Μπεκιόρεμα την έδωσαν τα δικαστήρια γύρω στο 1950-60 την εποχή που στη Λυγαριά πρόεδρος ήταν ο Ευάγ. Λιάκος.