Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο καπιταλισμός κτίζεται από τους ραγιάδες


(Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012 10:32 πμ)

Κάθε μέρα άσχετα από το τι καιρό κάνει πηγαίνω στο περιβόλι μου που έχω στο χωριό με το μηχανάκι. Σήμερα σταμάτησα στο βενζινάδικο που είναι στην Αγριελιά για να βάλω βενζίνη . Ο Βαλέριος που δουλεύει εκεί κατάγεται από την Ρουμανία και ξέρει πολύ καλά πως βγαίνει το ψωμί .... Κάποια στιγμή μου λέει σήμερα κάνει κρύο δεν κρυώνεις πάνω στο μηχανάκι ; Του λέω : δεν θα δώσω την χαρά σε κανέναν απατεώνα  να πιστέψει ότι τα έφαγε από εμένα . Με το μηχανάκι θα πηγαίνω είτε με ήλιο είτε με βροχή είτε με χιόνια . Χαμογελώντας μου λέει αν κάναμε όλοι το ίδιο δεν θα είχε φτάσει η βενζίνη εκεί που είναι .  Κάποιοι με βλέπουν και γελάνε αλλά ιδικά αυτούς τους έχω γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι επειδή ποτέ δεν κατάλαβαν τίποτα και ούτε πρόκειται να καταλάβουν Αν ήμουν και νεότερος θα πήγαινα με τα πόδια η με το ποδήλατο αλλα  βλέπεις πενηντάρισα πια . Και αυτό το κάνω όχι γιατί δεν έχω λεφτά να πληρώσω την βενζίνη να πάω με το αυτοκίνητο αλλά επειδή δεν θέλω Να δώσω την εντύπωση  σε όλα τα λαμόγια ότι με εκμεταλεύοντε  , μια ζωή ήμουν κατά συνείδηση αντιδραστικός σε ότι με πιέζει παράνομα . Με το αυτοκίνητο θα πάω μόνο αν αρρωστήσω .Αν κάναμε όλοι το ίδιο στην βενζίνα στα χαράτσια στο μνημόνιο θα ήταν αλλιώς τα πράγματα .  Ας μην έχουμε λοιπών παράπονα και ας σταματήσουμε να μιλάμε μεταξύ μας για το τι μας κάνουν και για το τι μας περιμένει . Καλά μας κάνουν την στιγμή που ξέρουμε ότι κλέβουν εμάς και αφήνουν ανέγγιχτους αυτούς που πρέπει να πληρώσουν ,κλέβουν το μέλλον των παιδιών μας , ξεπουλάνε την πατρίδα μας  ξέρουμε ότι οι πολιτικοί συνδικαλιστές αποτελούνται από μια μάζα διεφθαρμένων και εμείς σαν ραγιάδες καθόμαστε και τους κοιτάμε καλά να πάθουμε .. 
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η μάχη της Λυγαριάς.

Φίλες και φίλοι η παρακάτω ανάρτηση αναφέρετε μόνο στο βράδυ που έγεινε η μάχη της Λυγαριάς. Οι χαρακτήρες των πρωταγωνιστών ηταν τελείως διαφορετικοί στην καθημερινότητα τους. Κάποιοι από αυτούς αναγκάστηκαν να πολεμήσουν εκείνο το βράδυ γιατί ήξεραν πως αν έπεφταν στα χέρια των ανταρτών θα πλήρωναν για τα εγκλήματα τους.    Στις 13-14 Σεπτεμβρίου του 1947 διεξήχθη στην Λυγαριά Λαμίας μια σφοδρότατη μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Δ.Σ.Ε και των κατοίκων της Λυγαριάς. Εκείνη την εποχή στην περιοχή δρούσαν πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις. Ο Βασίλειος Κ. Παλιαλέξης στην επιστολή που μου έστειλε γράφει.   Στην περιοχή μας και μάλιστα στη Λυγαριά είχε δημιουργηθεί ένας πυρήνας Δεξιάς ομάδας (μαυροσκούφηδες), που αριθμούσε περί τα 100 άτομα με αρχηγό τον Κώστα Βουρλάκη από τη Μοσχοκαρυά και υπαρχηγό το Θανάση Μπουλουκούτα, κάτοικο Λυγαριάς. Ο στρατός τους εξασφάλιζε και τον ανάλογο εξοπλισμό. Μαζί με τον  Θανάση Μπουλουκούτα στην ομάδα του Βουρλάκη είχαν συνταχτεί ...
Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου : Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (Το Τρισεύοσμον άνθος της Οίτης) Ω! Μια μόνη επί της γης είχα φιλοδοξίαν να καταπαύω δάκρια , να σβήνω την οδύνη ... να χύνω βάλσαμον γλυκύ εις την απελπισίαν ... να φέρω πάντοτε χαράν ... των πόνων την γαλήνην! Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη Η Αγανίκη Αινιάνος ηταν η πρώτη ποιήτρια της Φθιώτιδος και με το ποίημά της «Εργασία» σελίδα 63, θα μπορούσε να θεωρηθεί και η πρώτη φεμινίστρια της Ελλάδος. Γεννήθηκε το 1838 στην Υπάτη, στην πόλη των θρύλων, των μύθων, των παραδόσεων. Ήταν κόρη του Γερουσιαστή Φθιώτιδος Γεωργίου Αινιάνος, πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, ήρωα της επανάστασης και λόγιου και της Ελένης Χατζοπούλου, εγγονή από μητέρα, του άρχοντα του Μαυρίλου Χατζή Δημάκη. Από μικρό κορίτσι ακόμη η Αγανίκη δίπλα στο τζάκι άκουγε από τους γονείς της, την γιαγιά της, και την βάγια του σπιτιού, να της μιλούν για θρύλους και μύθους της περιοχής αλλά και της εξιστορούσαν για ηρωικές ιστορίες της οικογένεια της, η όποια είχε ...
  Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εφημερίδες και στα περιοδικά έχουμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε κυρίως δυσάρεστες καταστάσεις που είτε θέλουμε είτε όχι επηρεάζουν αρνητικά την συνείδηση την δικά μας αλλα ακόμη χειρότερα την συνείδηση των παιδιών μας . Όμως γύρω μας καθημερινά διαδραματίζονται και πράξεις ανθρωπιάς που είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Μια τέτοια πράξη ανθρωπιάς διαδραματίζεται καθημερινά στο καφενείο Καφέ-Ουζερί Η Νιάλα Ο Αντρέας είναι ένας άνθρωπος πομπώδης και χωρατατζής ο οποίος είναι ένας από τους τακτικότερους πελάτες του καφενείου. Ο Αντρέας λοιπόν έ χει έναν φίλο με κινητικά προβλήματα τον Μπάρμπα Γιάννη. Ο Αντρέας κάθε πρωί διαλέγει πάντα ένα τραπέζι που ανάλογα με τον καιρό θα βολεύει τον φίλο του. Κάποια στιγμή η κόρη του Μπάρμπα Γιάννη θα φέρει τον πατέρα της με το αυτοκίνητο, ο Αντρέας θα βγει έξω θα πάρει τον φίλο του από το αυτοκίνητο και θα τον οδηγήσει στο τραπέζι τους. Θα πιουν τον καφέ τους άλλοτε μόνοι τους...