Καλό ταξίδι φίλε Κώστα

Φίλε Κώστα αν θυμάμαι καλά θα πήγαινα στην δευτέρα δημοτικού τότε που ήρθατε στο χωριό μας Φύγατε από το ορεινό και άγονο χωριό σας και κατεβήκατε στα πεδινά σε αναζήτηση καλύτερης τύχης.

Πολυμελείς οικογένεια Οι γονεις σου έκαναν ότι μπορούσαν για να σας αναθρέψουν.
Ο πατέρας σου δούλευε βοσκός αυτή την δουλειά έμαθε από μικρός αυτή ακλούθησε.
Η μητέρα σου έκανε όποια δουλειά έπεφτε στα χέρια της . Θυμάμαι ότι ήσασταν μια ήσυχη οικογένεια δεν δημιουργήσατε ποτέ πρόβλημα σε κανέναν.

Πολλές φορές καθίσαμε στο ίδιο θρανίο σε θυμάμαι σαν ένα ευγενικό και καλοπροαίρετο παιδί ήθελες να κάνεις παρέες, να παίξεις, να γελάσεις, το μόνο που δεν είχες στο μυαλό σου φίλε Κώστα ήταν η κακία , τα ένστικτα σου ήταν ευγενικά και καλοπροαίρετα. Θυμάμαι επίσης ότι ήσουν "ξυράφι" στα μαθηματικά, εκεί που όλοι εμείς σπάζαμε το κεφάλι μας και ψαχνόμασταν να βρούμε τις λύσεις στις ασκήσεις εσύ τις είχες σχεδόν έτοιμες, αμέσως μετά την ερώτηση του δάσκαλου.

Φίλε μεγαλώσαμε μαζί ,παίξαμε σαν παιδία, πονέσαμε και ανταλλάξαμε τα όνειρα μας .
Πάντα αναζητούσες την φιλία την αγάπη και την αναγνώριση από τους συνανθρώπους μας πάντα ήσουν ένα υποδειγματικό καλό παιδί. Αγωνιστικές σαν άνθρωπος να αποκτήσεις ότι δικαιούνται και έχουν αποκτήσει όλοι οι συνάνθρωποι σου .

Εγώ σε ηλικία δεκαπέντε ετών έφυγα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Θυμάμαι κάποια στιγμή που γύρισα πίσω μου είπες ότι ήθελες να με ακολουθήσεις , νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα για σένα αλλά που να ξέρεις τι γνέθουν οι μοίρες για όλους μας.

Από μακριά φίλε μάθαινα τα νέα σου όπως και τα νέα όλης της παρέας μας μας. Έμαθα από μακριά για σένα για εκείνη την καταραμένη ημέρα πριν από δεκαπέντε χρόνια που σου συνέβη εκείνο το φοβερό δυστύχημα και σε άφησε ανάπηρο στο κρεβάτι σου.

Ποιος ήταν Κώστα ο σύντροφος σου τόσα χρόνια ?
Κανένας δεν ήρθε να σε δει, κανένας δεν πέρασε να σου πει μια καλημέρα ,να σου προσφέρει ένα ποτήρι νερό να νοιώσεις και εσύ ότι είσαι άνθρωπος .

Και εγώ που σου γράφω αυτό τον επίλογο δεν είχα ποτέ το θάρρος να έρθω να σε δω και ξέρεις γιατί Κώστα? Γιατί φοβούμουνα το εαυτό μου , φοβούμουνα ότι αύριο πιθανών να ήμουν και εγώ στην ίδια κατάσταση και ίσως να βολευόμουν με την περιπέτεια σου , ίσως να παρηγορούμουνα με αυτά που περνούσες , ίσως να ήταν παρηγοριά για μένα ότι κάποιος άλλος μακριά από μένα περνά αυτή την δυστυχία και έτσι ξεχνούσα τα δικά μου και παρηγορούμουν .

Ο μονό σου σύντροφος όλα αυτά τα χρόνια ήταν η καψερή η μητέρα σου. Αυτή σε φρόντιζε, αυτή σε άλλαζε , αυτή σε πρόσεχε και αυτή ήταν δίπλα σου ότι και αν χρειαζόσουν .

Η μονή σου παρέα και η μόνη σου παρηγοριά η μάνα σου, που σαν μάνα έκανε αυτό που κάνουν όλες οι μάνες του κόσμου , έκατσε δίπλα σου καρτερικά μέχρι να ξεκινήσεις το τελευταίο σου ταξίδι ,το μεγάλο ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Ξέρεις φίλε ,πολλές φορές αναλογίζομαι πιο είναι το λάθος σου και ποιος φταίει για την κατάντια της μοίρα σου και πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.

Ο μόνος που δεν φταίει φίλε ήσουν εσύ .Εσύ πάντα ήσουν άψογος  άλλα το λάθος φίλε ήταν ότι ήρθατε να μεγαλώσετε σε μια κοινωνία που καλά παιδιά είναι μόνο τα παιδιά αυτών που έχουν λεφτά, δικαίωμα στη ζωή έχουν μόνο όσοι έχουν λεφτά και εσύ τι ήσουν Κώστα , ήσουν ένα παιδί από μια φτωχή οικογένεια και γιος ενός τσοπάνου, που δεν είχες τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους συνομηλίκους σου.

Φιλέ αγωνίστηκες να κερδίσεις την ζωή που σου ανήκει αλλά και κομμάτι από τα όνειρα σου ,εξάντλησες τα σωματικά και ψυχικά σου αποθέματα σε ένα αγώνα άνισο, σε ένα αγώνα που τον έδωσες παλικαρίσια αλλά ήταν από την αρχή χαμένος.

Φίλε κάποια στιγμή τσάκισες σαν άνθρωπος και γονάτισες και συνέχισες να προχωρείς γονατιστός όπως όπως , μέχρι πριν από δεκαπέντε μέρες περίπου που έφυγες για το μεγάλο ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Φίλε δεν θα σου πω "αιωνία σου η μνήμη" γιατί απλά ήδη σε έχουν ξεχάσει όλοι, απλά θα σου πω ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει...... σου αξίζει......